Tag Archives: Tekst Mart van Zwam

Maggie Smith, een zonderling en een busje

lady-in-the-vanDe toetsen waren als kamers. D-majeur, C-mineur. Lichte en donkere kamers. In een huis. Het huis was de muziek. Aldus de ‘Lady in the Van’.

Ik viel er gisteren in, niet in het busje, maar in de film. Halverwege ergens. Behalve dat het verhaal echt was gebeurt en de vrouw in het busje nadrukkelijk heeft bestaan was het Engels om van te genieten.

Miss Mary Shepherd parkeerde op een dag een busje, besloot er niet meer weg te gaan en bleef vijftien jaar op de oprit van toneelschrijver Alan Bennett. Ze was zonderling, rook niet fris, was niet aardig en manipuleerde toneelschrijver Alan Bennett. Mary had zo haar eigen regels, trok zich van niemand iets aan. Leefde haar leven zoals ze het (be)leefde.

De film maakte op mij in ieder geval indruk. Niet alleen om de af en toe indrukwekkende woorden, de hillarische momenten of die van droevenis. Meer ga ik er niet over verklappen, laat ik er niet over los. Kijk zelf maar.

Ik vroeg me na afloop van de film af hoe groot het aantal ‘zonderlingen’ bij ons op straat nog gaat groeien met het oog op de aanstaande verkiezingen en een nieuw te vormen kabinet. Maart 2017 komt steeds dichterbij.

Maggie Smith. Een betere actrice konden ze er niet voor vragen. Maggie speelde briljant, vond ik dan. Droeg de film. En de sfeer was op en top Engels.

Hokjes, kaders, grenzen. Zelfs een cirkel houdt dat wat er zich in bevind in haar greep. Eenmaal los ervan is er die andere wereld. Die rijke en andere wereld. En de vrijheid!

Wanneer ik vandaag een zonderling tegenkom kijk ik zeker met andere ogen. Dankzij Maggie Smith, toneelschrijver Alan Bennett en niet te vergeten Miss Mary Shepherd…The Lady in the Van.

Mooie zonderlinge zondag.

Share This:

Obesitas, Wall-E en EVE

Wall-EEven wat cijfers. Met z’n allen moeten we 50 miljoen kilo zien kwijt te raken. Een kwart van de Nederlanders brengt 8 1/2 uur per dag inactief door. Een viertal bariatrische chirurgen schreven dat en nog veel, véél meer in de Volkskrant. Genetische, gedrags en omgevingsfactoren kwamen voorbij. Evenals het aantal van 30 maagverkleiningen per week die ze uitvoeren. En het feit dat ze de vraag niet aankunnen.

Dat mensen aan kunnen komen van diëten wist ik niet. “Door afvallen verlaagd energieverbruik en zullen hormonen streven naar het eerdere te hoge gewicht.”.

Ik vond de woorden in de brief helder maar ook zeer zorgwekkend. Moest ook even denken aan Wall-E, dat kleine robotje dat alsmaar bezig was ‘onze’ rommel op te ruimen. En aan die laatste mensen die de onbewoonbaar geraakte Aarde waren ontvlucht en in hun stoelen het ruimteschip rondreisden. Op zoek naar vermaak en geprogrammeerde vertier. Ze kwamen niet meer in beweging. En uiteraard, vooral ook, dacht ik ook even aan Eve. Het zo mooi gevormde en uitdagende robotje.

Ik zie ze steeds vaker op straat, anno 2016. De mensen die zich voortbewegen op hun scootmobiel. Soms zijn ze op hoge leeftijd, Soms zijn er ook krukken aan boord. Af en toe kom ik een man in de supermarkt tegen, zicht en merkbaar een vaste klant want aan de kassa kennen ze hem, op zijn scootmobiel. Voor zich, in het mandje om spullen, boodschappen, in te  vervoeren. Maar altijd met een scheepslading aan blikjes bier.

Ik mag er niks van vinden, of een oordeel over hebben. En vooral niet veroordelen. Maar als beschouwer voel ik me meer en meer een toeschouwer bij een ballet van obesitassers met een choreografie dat bedacht is door onder andere suiker en frisdrankproducenten.

Lijven die schommelen, vetlagen die trillen, over elkaar heen vallen als waren het rolmopsen of Michelin-mannetjes en vrouwtjes. Nee, oordelen of veroordelen is niet goed. Compassie voelt beter.

Zelf ben ik een kilootje of drie te zwaar. Die moeten er maar eens af. Nu!

Mooie zaterdag.

 

 

Share This:

Zomertijd, peanuts en het relativeren

Charly-BrownVrolijke Zomertijd! Heb je de klok al verzet? De meeste klokken gaan tegenwoordig automatisch mee in het systeem dus dat scheelt gedoe en rompslomp of vergeten. Een enkele moet nog ouderwets met de hand dus die moet je, als je het al nog niet gedaan hebt nog maar even doen dan. Klaar? Gedaan?

Ik probeer me maar verre te houden van de discussie of het nu goed is of niet om het systeem van de zomertijd toe te passen. De een roept dit en die weer dat? Ik geloof niet dat ze of we daar uit komen. Iedereen zal wel een beetje gelijk hebben. Wat ik wel weet is dat er mensen, kinderen vooral, in meer of mindere mate last hebben van de aanpassing, verandering en het meegaan. Persoonlijk kom ik de eerste dagen wel zonder kleerscheuren door en geniet ik vooral van het licht. Het lentelicht. De groei, het naar buiten komen en gaan.

Vrolijk Pasen! Heb je de ontbijttafel al gedekt? Vier je het? Doe je eraan mee? Mijn herinneringen hebben ook een stem en die probeert me soms om Vrolijk Pasen ogenblikkelijk te corrigeren. Vrolijk Pasen word dan Zalig Pasen wanneer ik niet op mijn hoede ben en alert blijf. Restanten van een katholieke opvoeding en vooral school kunnen de boel nog wel eens proberen in de war te sturen. Zalig Pasen! Ik hoor het meneer Pastoor live en de Paus op de zwart-wit televisie nog verkondigen.

Gisteren werd ik iemand van “onder de rivieren genoemd”. Binnen een fractie van een seconde volgde er een, gelukkig lichte, interne opstand. Het trotse deel in mij corrigeerde ogenblikkelijk en ontkrachtte de stelligheid van het oordeel. Een ander deel trok en zoog als moeras. Ik hoorde toch bij hen of niet soms?

Af en toe is het lastig te bemerken dat ik boven de rivieren geboren en getogen ben maar het grootste deel van mijn leven nu al onder de rivieren woon en vertoef. Achteraf gezien dacht ik aan hokjes, onvrijheid, aanpassen, integratie en discriminatie. Terwijl het gedoe, de grenzen van rivieren en het in een hokje geplaatst worden in verhouding tot echt niks voorstelt. Peanuts. Het hokjesplaatsen was peanuts. Ik kon er wel om lachen. Ook om mijn interne gesteggel van de belanghebbenden.

Peanuts. De strip over groeistuipen was 50 jaar een gigantisch succes, verscheen in 2600 kranten en had ruim 355 miljoen mensen dagelijkse lezers. Dat zijn nog eens aantallen! Peanuts was invloedrijk en een strip die me leerde hoe te relativeren.

Fijne en mooie dagen.

Share This:

Kleurrijk, content of thought en David Hockney

Deepak-Chopra“Ik schilder waar ik van houd en wanneer ik zin heb”. Ik ben een bewonderaar van zijn werk en van de man in kwestie. David Hockney weet veel mensen te raken en dat is fijn. Een blijmoedig karakter heeft ie, dat vinden ze ook bij het programma Het Uur van de Wolf. Schrijf maar in je agenda, mits je wilt. 31 maart 2016 om 22.55 uur op NPO 2. Dan is er de documentaire “Hockney” te zien. Mocht je zijn werk niet kennen dan zeker kijken. Ik beloof het je, het is de moeite waard.

Ik moest even moeite doen om het door te hebben en te begrijpen maar vond de tekst een mooie toevoeging op het bericht over Hockney. In de reclametekst voor het programma word hij omschreven als een man met een blijmoedige karakter die een lange one-man-campagne voert tegen het pessimisme van de wereld.

Ik hoop dat de documentaire net zo gaat raken als wanneer je zijn werk in het echt ziet en ervaart. Het is nu alweer een jaar geleden dat er in het Noord Brabantsmuseum (zie blog 22-02-2015) prachtige Hockney’s aan de muur hingen. De intense kleuren en de visie van de kunstenaar waren een feest voor ogen en voedsel voor de ziel. Het was een voorrecht om het te mogen zien.

“Van Gogh zorgt ervoor dat je de wereld om je heen iets intenser ziet”, aldus Hockney. En net zoals bij Vincent valt het woord Bohemian bij Hockney met regelmaat. Onconventioneel. Vrij en geen concessies.

‘Politiekeovertuigingsdaders’. Het woord ging bij Pauw over tafel. Gisteren zag ik de herhaling van het programma. Wanneer advocaat Spong aan het woord is dan kun je vaak wel iets verwachten. Uiteraard ging het over Molenbeek en de (gefilmde)arrestatie. Ik zag een jongen, een tikje naïef, een huis uitkomen en het op een lopen zetten. Geen kans om te ontkomen. Er stond een groepje zwaarbewapende mannen op hem te wachten. Een van hen schoot en raakte zijn been. Het wegrennen, tegen beter in, deed een beetje koddig aan. Koddig terwijl de realiteit ondertussen vocht voor haar bestaan.

Realiteit en de angst zijn op dit moment strenge regisseurs van het leven, zo komt het in ieder geval op mij over. Misschien vraagt de wereld om meer kunst, om meer Vincent’s en meer David Hockney.

Drie keer méér. Een ‘content of thought’.

Fijne en kleurrijke dag.

Share This:

Haast, passie en een hete adem

Bach

‘Bach’

Edwhs. Ik kreeg gisteren een email met daaronder grt. Grt, meer niet. Het kon er nog net vanaf. Grt stond natuurlijk voor groet, dat snapte ik ook wel. Maar vond, en vind het nog steeds, een beetje karig. Misschien had de persoon haast? Was de energie op? Trok er iemand aan zijn jasje? Ik bleef met wat vragen zitten, maar besloot het maar zo te laten. Te laten voor wat het is. Grt, punt uit.

Edwhs. Zal wat lastiger te ontcijferen zijn? En daarna was het stil. Gisteren ook de vermoeide maestro Reinbert de Leeuw zien dirigeren? Het was bij ‘De wereld draait door’ (DWDD…). Even daarvoor sprak hij nog honderduit over Bach en de Matthäus Passion. Over de snelheid en het ontbreken van een metronoomgetal in de partituur. Vond ik boeiend. Het ontbreken van een richtlijn kan af en toe veel goeds opleveren denk ik. Iedere dirigent kan vanwege het ontbreken van er zijn of haar (waar zijn de vrouwen…?) tanden op stuk bijten. Want wat is snel en wat is langzaam? Behalve de interessante en open vraag hoorde ik ergens in de ruimte Chronos, God van de meetbare tijd, in stilte lachen.

Het kan ook zijn dat ik me dat laatste heb verbeeld. Misschien was het wel een soort van dat de wens de vader van de gedachte is. Zoiets dergelijks.

Reinbert oogde vermoeid. Had gisteren ook de generale repetitie achter de rug, zo verklaarde hij. Ik zag hem een beetje verontschuldigend kijken. Maar Matthijs moest door. Geen tijd te verliezen. Er stonden nog wat vragen open en er moest nog een stukje worden gespeeld. De zichtbaar vermoeide maestro putte uit zijn reserves, herpakte zich en ging staan.

Het programma denderde voort. Als een hogesnelheidstrein. Een trein die de hete adem van de reclame in haar nek voelt. De show must go on. En economische vooruitgang duldt geen tegenspraak.

Vandaag maar weer eens luisteren naar Johann Sebastiaan en zijn Matthäus. En er de tijd voor nemen. Gewoon omdat het kan en omdat het voedzaam is. En omdat Kairos, god van het geschikte ogenblik, me gunstig is gestemd.

Dus mijn innerlijke metronoom gaat op langzaam. Ik laat me niet opfokken, zo heb ik me althans voorgenomen. Niet door Matthijs, niet door de reclame en zeker niet door afkortingen.

Fijne dag.

Share This:

Supersonntag, de boekenweek en van God los

Stay-positiveSupersonntag. Dat was het gisteren zéker wel, om maar even in te haken bij onze oosterburen en het motto van onze Nationale Boekenweek (12-03 t/m 20-03). Een mooie lente zon, beetje fris en er was opkomst. Niet alleen in Duitsland, waar het een dag was van deelstaatverkiezingen, maar ook in ons land trokken dagjesmensen er massaal op uit.

‘Was ich noch zu sagen hätte. Dauert eine Zigarette und ein letztes Glas im Stehn.’ Tja die woorden kunnen hele volksstammen met gemak opdreunen. Het liedje is nu al zo vaak gedraaid dat het onderdeel is geworden van ons Nationaal Bewustzijn. “Und für eure Geduld, wenn’s mehr als eine Meinung gab.” Is één van de prachtige zinnen uit de best gemakkelijk mee te zingen tekst.

Om maar even bij de boekenweek en mooie woorden te blijven? Wat dacht je van Secularisatie? Snel naar de betekenis ervan gezocht kwam ik op ‘het onteigenen van bezit van de Kerk’. Het woord kwam voorbij in verband met een onderzoek over hoe en hoeveel mensen in ons land nog geloven. Zelfs het aandeel mensen dat zichzelf spiritueel noemt is gedaald van 40 naar 31 procent. Het geeft te denken.

Van God los. We zijn met z’n allen aardig op weg. De titel slaat overigens ook op een film, een televisieprogramma en een boek. Ik moet er drie keer nee op antwoordden. Niet gezien en niet gelezen. Of ik zelf van God los ben? Oh ja, al jaren. Ik geloof wel dat er meer is dan dit, maar geloof ook in bedoelingen, liefde en het grote Universum. En ik geloof in vrijheid, ruimte en leren.

Terug naar de mooie woorden? Lethargisch. Moest ik ook al opzoeken, terwijl het misschien voor de hand ligt wanneer je het woord zou lezen zoals gebruikt in een kopje voor een artikel. ‘Lethargisch Ajax verzuimt koppositie over te nemen na gelijkspel tegen NEC’. Of moet je daar de wedstrijd voor hebben gezien om het woord Lethargisch op waarde te kunnen schatten?

Ajax, Godenzonen worden ze ook wel liefkozend genoemd, was onverschillig, futloos, gevoelloos, inactief, onverschillig, ongevoelig en passief. Zijn niet mijn woorden. Ik vond het gewoon een aantrekkelijke wedstrijd. Ook best spannend en af en toe een genot om naar te kijken. Maar ja, NEC is dan ook een club uit Nijmegen en eerlijk is eerlijk…ik ben ook niet vies van enig chauvinisme.

Kijk zo levert de Boekenweek weer iets aardigs op. Drie mooie woorden, zin in vakantie na de Franse klank van het woord chauvinisme en het voelen opborrelen van de passie in verband met Supersonntag en de Lente.

Om maar een paar vragen voor te zijn? Nee, ik ben geen liefhebber van optredende BN’rs in The Passion. Binnenkort is het zover. Dan gaan ze weer los. Op daken en in straten. En bij de EO. Ik ben de reclame op de televisie nu al beu. Kortom, ik ben op deze manier van God los.

‘Was ich noch zu sagen hätte. Dauert eine Zigarette und ein letztes Glas im Stehn.’ Poëtische woorden maar dan wel graag, anno 2016, buiten. Rest me nog om jullie een fijn restant van de Boekenweek te wensen met veel mooie woordontdekkingen, verhaallijnen, non- en fictie. Je hebt nog zeven dagen om het gratis boekenweekgeschenk te ontvangen. Zeven dagen lijkt niet veel maar er zijn mensen die beweren dat je in zeven dagen ook een wereld kunt scheppen. Dus wat is tijd?

Fijne Supermaandag.

Share This:

Discriminatie, Steve Biko en onderscheiden

Fabian_Burgy_Black_is_coming

“Black is coming” 2013 Fabian Bürgy

Hoeveel ik er ook over nadenk of terugkijk, ik kan me geen moment heugen dat. Hoeveel ik mijn hersens ook pijnig, ik kom maar niet op één moment van. Merk wel dat ik mezelf ogenblikkelijk moet corrigeren, want ik pijnig dat bijzondere in mijn hoofd niet. Het pijnigen, althans de uitdrukking, heb ik altijd raar gevonden. Hersenen moet je gewoon gebruiken en zeer zeker geen geweld aandoen.

Hoeveel ik ook wandel door mijn herinneringen, eerst met grote stappen en dan nogmaals maar dan met wat kleinere, ik kan me echt geen moment herinneren. Echt niet. In dit geval ben ik brandschoon, maagdelijk wit en een man zonder die specifieke ervaring. Ik ben in mijn leven nog nooit gediscrimineerd. Never, ever. Ken dat negatieve gevoel dat het oplevert niet en dat vind ik een interessante ontdekking.

Ja, ergens in de jaren tachtig vond ik het vreemd en ook een beetje raar dat ik een feministische boekhandel niet in mocht. Maar ik was dan ook een man, dus dat paste schijnbaar niet. Ook vond ik het een paar jaar geleden best vreemd dat ik wel een Turks stel mocht fotograferen en in beeld brengen dat op het gemeentehuis elkaar het officiële ja-woord gaf maar het feest als geheel weer niet in beeld mocht brengen. Ik zou op de feestavond niet worden geaccepteerd was de verklaring.

Gepest worden ken ik eigenlijk ook al niet, nu ik daar zo over nadenk. Uitgescholden ben ik ooit wel eens, maar dat is gelukkig ook al weer lang geleden. Stinkzwam, vanwege mijn achternaam, was wel het ergste voor mij om als kind te ervaren. Maar in vergelijking met anderen en de verwensingen die ze ooit wel eens kregen valt dat ook wel mee.

Discrimineren doe ik wel. Als fotograaf moet ik wel, het jan niet anders. Wat komt in beeld en wat niet? Welke kleuren doen wat? In welk kader plaats ik het en welk standpunt neem ik in? Discrimineren is in dit geval gewoon en onschuldig doeltreffend onderscheiden.

De gedachte aan discriminatie (en racisme) en mijn persoonlijke zoektocht naar een eventuele ervaring werden in beweging gebracht door het bekijken van de film “Cry Freedom”. Ik weet het, het is al een oudje, maar ik had hem nog nooit gezien. De film en het verhaal over het leven en de dood van Steve Biko galmen vrees ik vandaag nog wel een beetje na.

Ondertussen kwam er vanochtend nog een beeld voorbij wat me bijstond om er eens goed over na te denken. ‘Black is coming’ van kunstenaar Fabian Bürgy. Indrukwekkend om te zien hoe een niet-kleur langzaam bezit neemt van een lege ruimte.

Ik ben gelukkig nog nooit gediscrimineerd. Een aparte ervaring.

Fijne zaterdag.

Share This:

Asielzoekend, ontworstelen en een vinger

Victory-Boogie-Woogie

Piet Mondriaan [1872-1944], Victory Boogie Woogie, 1942-1944 (New York). Bruikleen van ICN, Amsterdam. Olieverf, tape, papier, houtskool en potlood op doek. Hoogte 127.5 cm en breedte 127.5 cm.

Op het moment dat schrijver Rodaan Al Galidi zijn eerste zinnen over tafel liet rollen hing ik al geboeid aan zijn lippen. Wat een bijzondere man en wat een grappige, soms ook pijnlijke, uitspraken. “Een kringloopwinkel in Nederland is netter dan een museum in Bagdad…”. Ik kwam niet meer bij van het lachen maar wist ook dat ik daar snel mee moest stoppen om niet de rest van het interview te missen. Wat was het boeiend om mee te kijken door de ogen en beleving van iemand niet van hier, oorspronkelijk gezien dan.

Rodaan Al Galidi was ooit asielzoekend, het duurde negen jaar voordat hij uiteindelijk een verblijfsvergunning ontving, leerde zijn eerste Nederlandse woordjes van een achtjarig meisje inruil voor gitaarlessen. Nu staan er zestien (16!) in het Nederlands geschreven boeken op zijn naam. Voor zo’n man kun je alleen maar louter bewondering en respect hebben.

“Hoe ik talent voor het leven kreeg”. Een mooie titel. Je moet er maar opkomen. Die bij elkaar geplaatste woorden vormen een uitnodiging om het boek ter hand te nemen en te lezen. Ontsnappen is niet mogelijk. Excuses zoals geen tijd, zin of nog zoveel te doen zijn niet inzetbaar. Tenminste, zo voelde dat bij mij.

“Nederland is goed in het temmen van mensen”. Sinds ik voor het eerst de film Alleman van Bert Haanstra zag heb ik geloof ik nooit meer iemand zo de vinger op plekken, in beeld of tekst, zien leggen. “Ze zijn professioneel”, doelend op de uitvoerders van de systemen waarin wij Nederlanders leven.

“Depressie is de zwakke plek in de liefde”. Mooi gezegd. Er was namelijk nog meer vuurwerk in ‘Hier is Adriaan van Dis’ gisterenavond. Katja Petrowskaja en Andrew Solomon droegen hun indrukwekkende steentjes bij. Voor smullers was het een genot.

“Denkend aan Holland/ zie ik breede rivieren/ traag door oneindig/ laagland gaan,
rijen ondenkbaar/ ijle populieren/ als hooge pluimen/ aan den einder staan;” Hendrik Marsman (1936). Het blijft een prachtig fier opstaand gedicht. Hij schreef het tijdens een verblijf aan de Middellandse Zee.

Ik begrijp nu veel beter waarom Piet Mondriaan, als zoon van een christelijke hoofdonderwijzer, naar Parijs en later Amerika vertrok. Ontworstelen, uitbreken en ontwikkelen heeft geloof ik wel enkele raakvlakken met asielzoeken. Je heil elders zoeken en vinden is een oplossing om te leven wat je moet leven.

En terwijl in het Gemeente Museum in Den Haag Mondriaan’s Victory Boogie Woogie al ritmisch trillend hangt denk ik ondertussen aan Holland en probeer ik te kijken als een vreemdeling. Een mooie opdracht voor vandaag.

“Een kringloopwinkel in Nederland is netter dan een museum in Bagdad…”.

“Is waar. Echt waar…”. En zijn stem echode, inclusief tongval, nog even na.

Fijne dag.

Share This:

Vlugzout, ruiken en een Rembrandt

Rembrandt-ruikenHet schilderijtje werd omschreven als ‘Continentale school, negentiende eeuw’. Richtprijs hooguit zo’n 800 dollar. Het paneeltje werd ingezet op 250 dollar.

Hopelijk heeft Rembrandt ergens daarboven meegekeken en zich een kriek gelachen. Enige tijd later werd het paneeltje namelijk afgehamerd op 870.00 dollar. Inclusief de veilingkosten, who cares, is de rekening voor de koper 1 miljoen dollar. Maar dan heb je ook wat. Een echte en verloren gewaande Rembrandt.

Het geheel leek wel een film. Ik zag het zo voor me. De spanning en adrenaline. Iets weten of vermoeden dat een ander niet weet? Een ingehuurde runner (die voor kunsthandelaren op koopjes jaagt). Telefonisch contact. Een appje aan Jan Six van kunsthandel Fine Art met de simpele tekst “Jan, er is hier iets geks aan de hand”. Een snel doorgestuurde detailfoto en een onthutste Jan die dan onmiddellijk terugbelt en roept “Kopen, kopen, kopen….”.

Het is dus een echte Rembrandt. Inmiddels is het na uitgebreid onderzoek toegeschreven. Het heeft als mooie titel ‘De flauwgevallen patiënt (De reuk)’. Ik moest even denken aan vlugzout oftewel ammoniumcarbonaat. Werd vroeger met regelmaat gebruikt om iemand, vaak dames, na een flauwte weer bij te brengen. Reukzout was een andere benaming voor het goedje.

De serie bestaat nu uit vier. De drie musici (Gehoor), De operatie (Gevoel). De brillenverkoper (Zicht) en nu dus De flauwgevallen patiënt (De reuk). Het vijfde en laatste zintuigwerk ‘Smaak’ is nooit teruggevonden. Misschien, héél misschien komt het ooit nog boven water? Amsterdam kent veel grachten.

In Amsterdam werd gisteren een hoofd op straat gevonden of beter gezegd: het was er tentoongesteld. In Amsterdam hebben ze wel wat anders aan hun hoofd, sorry voor de woordspeling. Erg flauw, ik weet het maar kon het niet laten.

Superbia (hoogmoed – hovaardigheid – ijdelheid), Avaritia (hebzucht – gierigheid), Luxuria (onkuisheid – lust – wellust), Invidia (nijd – jaloezie – afgunst), Gula (onmatigheid – gulzigheid – vraatzucht)
Ira (woede – toorn – wraak – gramschap ), Acedia (gemakzucht – traagheid – luiheid – vadsigheid, afkomstig van het Griekse “ἀκηδία” ).

Ik moest even denken aan dat fantastische schilderij van Jeroen Bosch dat over de zeven hoofdzonden gaat. En bijna tegelijkertijd las ik de uitspraak van kunstenaar en activist Ai Wei Wei na een bezoek aan een vluchtelingenkamp aan de Grieks-Macedonische grens.

“Je gelooft niet dat dit Europa is. Het is de 21ste eeuw, dit is een complete ramp. Mensen hier hebben geen zicht op een toekomst” aldus de kunstenaar.

In gedachten zag ik de hamer van de veilingmeester. Zo’n glanzende bruine houten. Hoog opgeheven voor de ultieme klap. “Sold…”

Opstuwende begeerte.

Fijne dag.

Share This:

Rommelerf, broedplaats en een vrijhaven

RommelIk kreeg via social-media een uitnodiging. Voor een evenement, een happening. The RаyВаn Annuаl Chаrity Sеll Evеnt. Als ik wil kan ik op de happening een RayBan voor het bedrag van £15.28 (met een limiet van zes stuks!) kopen. Ik ben een tikje naïef denk ik, want wat moet ik nu met zes zonnebrillen? De catch is uiteraard dat het bedrijf 80% van “the profits” zal schenken aan “the children’s educatiоn fund”. Het zou me over de streep moeten trekken, maar doet het uiteraard niet. Ik geloof in de zuiverheid die intenties kunnen herbergen.

Terwijl vanochtend in de media het woord rommelerf voorbijkwam in verband met broedplaats en het proberen te voorkomen dat zika (Aedes aegypti), nog meer rondom zich heen gaat grijpen, las ik een mooie titel van het Mondriaanfonds. “Vrijhaven van verbeelding.”.

“Het fonds wil in 2017-2020 kunst en erfgoed, die onschatbaar belangrijke vrijhavens van de verbeelding verder versterken. Want publiek verdient kunst en erfgoed en erfgoed en kunst verdienen publiek.”.

Gisteren vertoefde ik lange tijd in mijn archief. Langzaamaan begint het van een rommeltje te transformeren naar iets wat te behappen en overzichtelijk is. Nu moet je niet direct bij die bezigheid gaan denken aan een muffig ruikend of stoffig aandoend rommelhok boordevol kasten of zoiets dergelijks. Zo schilderachtig is het niet. Een digitaal archief heeft in de verste verte niets charmants of prikkelende uitdaging. Het is meer clean en zakelijk.

Om er nu een beetje meer lol in te hebben om daar te vertoeven stelde ik me de computermapjes voor als laden van een oude archiefkast. De muis was een koperen handgreep. Het geklik dat mijn rechterwijsvinger veroorzaakte klonk als het piepen van iets wat al lange tijd niet meer open was geweest. Dat scheelde een stuk.

Langzaamaan komt er schot in. Langzaamaan komt er overzicht. Al moet ik er af en toe wel bij slikken. Komt vanwege het beoordelen wat nu goed is en toonbaar of wat direct voor de eeuwigheid in de prullenbak kan. Afscheid nemen, ook van beeldmateriaal, is altijd lastig. Gelukkig blijven er herinneringen.

Tijdens het opruimen kwam ik ook nog een mooi gedicht tegen van Anna Vali met als titel: Prikkel.

Onterecht/ treft/ je het meest/als je/ het wreekt/ op jezelf.
Onrecht/ bewijst/ je een vriendendienst/ als het/ je tot/ daden prikt.

Prikkels, broedplaats, rommelerf en vrijhaven. Mooie woorden. En publiek verdient niet alleen kunst en erfgoed en erfgoed en kunst verdienen niet alleen publiek, maar hebben elkaar doodeenvoudig broodnodig. Zo zie ik het maar.

Zes zonnebrillen. Nee, gekker kan niet. Of wel?

Fijne dag.

Share This: