Tag Archives: rotterdam

Expositietip: ‘Making Africa’

Cyrus Kabiru-Carl de SouzaMAKING AFRICA
CONTINENT VAN HEDENDAAGS DESIGN

1 OKTOBER 2016 – 15 JANUARI 2017

Dit najaar laat de Kunsthal nieuw licht schijnen op hedendaags Afrikaans design. ‘Making Africa’ laat werk zien van meer dan 120 kunstenaars en ontwerpers. Deze jonge generatie denkers en makers laat, met hun experimentele aanpak en vanzelfsprekende gebruik van nieuwe media, de wereld kennismaken met een nieuwe kijk op Afrika. De creatieven werken vaak in meerdere disciplines tegelijk en breken daarbij graag met conventies. De tentoonstelling geeft een verrassend, humoristisch en levendig beeld van design in de breedste zin van het woord.

Bron en lees verder…

Share This:

Kunsthal: Verf wordt Vogel; Arie Schippers

Arie-Schippers-KunsthalKomend najaar presenteert de Kunsthal tekeningen, schilderijen en sculpturen van Arie Schippers (1952), een van de meest veelzijdige Nederlandse kunstenaars van de laatste decennia. Schippers’ oeuvre is rijk aan onderwerpen, veelzijdig in materiaalgebruik en authentiek in penstreek en uitvoering. Zijn motieven en onderwerpen vindt hij overal, buiten, binnen, op reis en om de hoek. Hij tekent mensen, dieren en landschappen in allerlei omstandigheden vanuit zijn observaties of uit het hoofd. De tentoonstelling ‘Verf wordt vogel’ is een ode aan de fantasie van waaruit Arie Schippers met potlood op papier, verfstreken of klei grootse en intieme werken schept. Van imaginaire portretten uit klei tot geschilderde figuurstukken en van hedendaagse landschappen in potlood tot poëtische dierenfabels in aquarel. De Kunsthal toonde eerder, in 1997, een serie ‘Nocturnes’, schilderijen van de moderne stad bij nacht, van Arie Schippers.

Bron en lees verder…

Share This:

Op zoek naar dé vorm…Nr: 658

Alles komt goed

Share This:

Op zoek naar dé vorm…Nr: 654

Boijmans van Beuningen

Share This:

Op zoek naar dé vorm…Nr: 652

Boijmans van Beuningen

Share This:

Boijmans (2.0), Breitner en beweging

BreitnerKunst is voor mij ook reizen. Reizen naar gebeurtenissen, plaatsen of plekjes in een schilderij. Reizen met de blik van de kunstenaar als reisleider is een mooie optie, reizen in de tijd weer een andere.

Het Boijmans van Beuningen museum kent twee verschillende ingangen, een modernere en toegerust om veel bezoekers te ontvangen en de oude hoofdingang. Mijn voorkeur gaat uit naar het binnengaan via de oude hoofdingang. Voor ik het vergeet? Voordat je überhaupt de hoofdingang binnengaat moet je al kiezen tussen links en rechts, gewoon omdat dat kennelijk de bedoeling was. De paar traptreden om te beklimmen moet je ook voor lief nemen. Goeie kunst is nooit voor niets en niet zomaar, je moet er als bezoeker wat voor over hebben (mits het lukt natuurlijk) en er iets voor doen.

Vanaf de straatkant pakte ik maar de rechterkant want die was het dichtste bij vanaf het punt waar ik op dat moment vandaan kwam. Kwestie van logica dus, het woord hoofdingang heeft daar voor mijn gevoel mee te maken.

Binnenin het museum gaat logica aan de kant en is er ogenblik ruimte voor het gevoel. De jaren dertig, het bouwen en vormgeven zorgen voor een open mond, verbazing en naar adem happen. Het hart, mijn hart, maakt kleine sprongetjes van vreugde. Als liefhebber kom ik duidelijk aan mijn trekken en voel ik me thuis in dit huis, op deze plek om voor even te verblijven. De wereld daarbuiten bestaat voor even niet meer, de soms jachtige snelheid en drukte zijn voor een tijdje naar de achtergrond verhuisd.

Jas uit, en die samen met mijn rugzak afgeven aan een medewerker. Kaartje kopen. Mijn glimlach om niet te hoeven betalen vanwege het in het bezit hebben van een museumkaart levert een gelukzalig gevoel op. Ik krijg een van koper gemaakt plaatje mee met een nummer erop. Bij het verlaten van het huis is dit mijn ruilmiddel voor tas en jas.

De jaren dertig ademen en ik kom ogen tekort. Een welgemeende goedemorgen van een volgende bewaker van de kunst en het laten zien van het toegangsbewijs en ik kan mijn weg vervolgen. Er moeten weer trappen worden beklommen, ik moet er wat voor doen maar dan sta ik toch oog in oog met een beeldhouwwerk van Rodin. Een man in beweging maar ook weer niet. Het is een bevroren moment, alsof er een film is stilgezet. Een frame, een beeld maar dan driedimensionaal. Ik kan er omheen lopen, ik kan alle kanten bekijken en ben gevoelsmatig voortdurend op reis.

Ik moet door, ben net pas binnen, de garderobe en een bewaker met een geborduurde grote B op z’n vest zijn gepasseerd. Het imposante beeld van Rodin laat ik voor wat het is. Een drive naar een aantal favoriete werken, waarvan ik weet dat ze er moeten hangen, dat ze thuis zijn, laat mij een intercity nemen in plaats van de stoptrein. Ik zie in het voorbijgaan beelden van heiligen en hun momenten. Zilver en hout roepen om het hardst maar ik laat het even voor wat het is.

Dit deel van het museum kent gangetjes, paadjes en zalen. Grote en intieme. Ik passeer allerlei beelden uit verschillende momenten, stromingen en jaren. Rembrandt zie ik, daar moet ik straks nog naar toe. Mooie olieverfschilderingen met koeien en paarden of huiselijke taferelen laan ik even voor wat het is. Ik ben op zoek, waar hangt het? Een gevoel van prettig en prikkelend ongeduld komt opzetten en ebt snel weer weg. Ervoor in de plaats komt een gevoel van opwinding als van een kind in een snoepwinkel.

Gevonden! Het Oorringetje. Het oorringetje van Breitner..!
In de kleine ruimte hangen een stuk of wat kleinere werken van diverse schilders. Een bank onder het raam biedt mij een welkom moment van stilstand. Rechts aan de muur hangt een intiem beeld. Een moment van. Een bevroren moment.

Een jonge vrouw vanaf de rug gezien staat voor een spiegel om een oorringetje in te doen. Ze draagt een lange Japanse jurk die tot ver voorbij haar voeten reikt. Haar ongetwijfeld lange benen gaan schuil onder het stof, een bijna achteloos omgedane shawl suggereert niet alleen taille en heupen maar bevordert ook het beleven van lengte. Hoge en lange deuren links van haar verzorgen een aanvulling in die lengtebeleving. Haar haar heeft ze opgestoken waardoor haar nek zichtbaar is.

Een kleine spiegel laat me haar gezicht zien. Het is Greetje, de hoedenverkoopster. Greetje was een favoriet model van Breitner. Greetje maakt zich op. Greetje lijkt in beslag genomen door gefriemel met het oorringetje.

In stilte zeg ik haar even gedag en hoop op een reactie. Misschien wil ze zich even omdraaien?

Gelukkig kan dit niet. Maar het reizen en het wachten met pas op de plaats of zittend op een bank is de moeite meer dan waard. Het oogstrelen is héérlijk.

Fijne dag.

Share This:

Op zoek naar dé vorm…Nr: 651

Boijmans van Beuningen

Share This:

Op zoek naar dé vorm…Nr: 649

Hart

Share This:

Boijmans (1.0), oogstrelen en gratis verrijken

2015-03-15-1890Misschien moet ik maar een soort ambassadeurschap voor het museumbezoek op me nemen en pleitbezorger zijn voor gratis musea, of ervoor zorgen dat oogstrelen een werkwoord gaat worden?

Het was een fantastische dag om gratis te reizen, met dank aan de Nederlandse Spoorwegen en de CPNB (Stichting Collectieve Propaganda van het Nederlandse Boek). Tenslotte hoefde ik maar met mijn (cadeau gekregen) boekje te zwaaien of ik kreeg niet alleen een glimlach van een conducteur maar ook een “Prima” en een “Veel plezier” op de koop toe. Ja, ik voelde me gisteren een rijk mens.

Ik weet nu al dat de dag van gisteren teveel was om in één blog te verwerken, net zoals ik een paar dagen nodig heb om de verworven indrukken en ervaring te behappen, dus schrijf ik maar in de titel Boijmans 1.0. Er komt dus nog meer, het kan niet anders.

Maar ik was niet alleen naar Rotterdam en naar het indrukwekkende Museum Boijmans van Beuningen. Er was nog tijd, en ik wilde zo graag, daarom bracht ik ook nog even een bezoek aan grote broer De Kunsthal. Dat bijzondere, leuke en mooi vormgegeven gebouw ontworpen door Rem Koolhaas is tenslotte een bezoek dubbel en dwars waard.

Ik was al een lange tijd niet meer in Rotterdam geweest. De koffie bij Starbucks, was lekker en welkom. De sfeer daar was trendy and a place to be. De kartonnen beker in het formaat large droeg mijn, met de hand en viltstift geschreven, naam. Mijn beker, mijn naam, mijn koffie. Persoonlijker kon het op dat moment niet. Het gevoel van iets te bezitten is een héérlijk gevoel en een natuurlijke behoefte. Verrijking werd ook tijdens het bezoek aan de Starbucks, misschien ongewild, benadrukt.

Zittend op een barkruk, aan een smalle lange tafel voor het raam en met uitzicht op de grote hal als was het een landschap werd ik al behoorlijk in beslag genomen. Ontmoetingen, begroetingen, een kus op een wang of warme knuffel trokken voorbij. Haast en tijd te kort vlogen door de ruimte. Rollende koffertjes en stevig vastgehouden stadsplattegronden zochten hun weg. Mobiele bellers wisselden af met de wereld buitensluitende oordopjes gevuld met muziek.

Ik was nog nauwelijks op weg maar had al behoorlijk was aantekeningen getypt op mijn nieuwe iPad die voor me stond opengeklapt. Mijn gedachten dwaalden af naar het logo en beeld van de appel van Apple en haar simpel ogend ontwerp. Bijna niets is wat het op het eerste gezicht lijkt te zijn en benieuwd zijn en blijven is een soort verrijkende energiebron. Die energie is gratis en duurzaam, ook dat nog.

Er was dus al behoorlijk wat bij elkaar gesprokkeld en nog was het pas tien uur in de ochtend! Ik besefte opeens dat de dag nog lang was, dat ik het beeld van Maurizio Cattelan nog moest zien (dat was het uitgangspunt) en dat er een verrijking in het Boijmans geduldig op me wachtte.

Oogstrelen. Het met mijn ogen aftasten van het beeld in het gevormde kader. Mijn wimpers zijn als de haren van penselen. De persoonlijke interpretaties zijn als kleuren op een schilderspalet.

Fijne en oogstrelende dag.

Share This:

Expositietip: PARRA in de Kunsthal Roterdam

PARRA
7 maart t/m 7 juni 2015

De Nederlandse kunstenaar Parra (Pieter Janssen, 1976) is vanaf 7 maart te zien in de Kunsthal Rotterdam. Zijn stijl is herkenbaar, absurdistisch, speels en ironisch. Parra’s werk kenmerkt zich door moderne ‘post-pop’ tekeningen met heldere kleuren en een eigenzinnige typografie. Zijn wereld bevat hybride, bizarre en surrealistische figuren – mannen met vogelhoofden en voluptueuze vrouwen met sensuele lichamen – gecombineerd met teksten die uiteenlopen van sarcastisch en introvert tot ironisch en onzinnig. Parra ontwikkelt zich tot erkend en creatief beeldmaker die voor gevestigde merken special editions ontwerpt en zijn vrije werk wereldwijd exposeert.

Bron en lees verder…

 

Share This: