Tag Archives: Licht

Het licht, Henri Matisse en mijn Opa

2016-10-08-1525-01Soms vraag ik me af waarom ik niet in Jemen ben geboren of in Johannesburg. Niet in New York’s Harlem of Calcutta? Waarom, waarom werd het ‘of all places’ uiteindelijk Arnhem?

Ik had ook graag een nazaat van Mandela willen zijn, een nakomeling van Alfred Nobel of Henri Matisse. Nee, in plaats daarvan werd ik de kleinzoon van een man die niet alleen pruimtabak kauwde maar ook schilder was. Huis, tuin en keukenschilder wel te verstaan. Een gewone man. Niet dat ik veel van hem afweet of hem zelfs maar enigzins kende want hij overleed toen ik pas vier jaar oud was. Het laatste is geen drama, wel voelde ik af en toe als kind het gemis van een tweede Opa.

De naam Matisse kwam gisteren voorbij omdat een afbeelding van zijn werk toevalligerwijs op de foto stond die ik maakte. Ik stuurde de foto rond, de wereld in, om te laten zien hoe mooi de sfeer en schijnsel waren van het licht en door het licht.

Voordat je het nu gaat invullen? Nee, ik ben niet nu al bezig met de Kerst en de Kerstsfeer. Dat laat ik graag aan hen over die al bijna staan te popelen. Voordat we het (willen) weten zeulen zij dozen en kisten van zolders of kelders om hun huizen en tuinen ‘over the top’ aan te kleden. Maar je hoort mij niet klagen. Zeker niet, want ieder jaar levert die uitdossing weer grappige foto’s op.

Ah, Matisse. Ik zag ooit de grote expo over zijn werk, was direct geraakt en vol bewondering. Henri leerde me onder andere dat je je nooit en te nimmer als kunstenaar moet laten stoppen. Matisse had een mislukte rugoperatie waardoor hij niet kon schilderen en begon vormen te knippen. Het leven is een feest, mits in de juiste vorm.

Verder leerde hij me, als man, een nog scherper en zuiverder oog te hebben voor ‘vrouw’. Nu had ik al ontzag, als man, voor het geslacht vrouw. Omdat ze zo zuiver kunnen zijn, zo bijzonder, zo mysterieus en zo opwindend. Maar Matisse deed daar nog een paar schepjes bovenop.

Mijn opa. Vader van mijn moeder. Je scheen wel met hem te kunnen lachen. Toch bijzonder dat ik veel meer weet van Henri Matisse dan van mijn eigen Opa.

Mooie zondag.

 

 

 

Share This:

Rottweilers, een brief en beklijvende beelden

Beeld en CoachingHet is dat ik zeker weet dat zo’n brief niet aan zou komen en een antwoord mij ook niet zou bereiken, anders had ik wel een briefje naar boven gestuurd. Met daarin de vraag aan Hem (God, Allah of hoe hij je hem ook wilt noemen), hoe het zit met die vier Rottweilers. En wie ervoor verantwoordelijk is om die vier scheurende honden een peuter aan te laten aanvallen!

Het beeld gaat maar niet uit mijn hoofd. Net als dat beeld van die 65 jarige vrouw in India die een paar dagen geleden door een roedel wilde honden werd verscheurd.

En als we het toch over beelden hebben? ‘What else…’, zou ik bijna zeggen wat direct gepaard gaat met een sterke behoefte aan koffie? Wat vinden jullie van zo’n loservlucht? En het voortijdig weggestuurd worden omdat je geen medaille hebt gehaald en jij met je tak van sport klaar bent? Vond en vind ik ook maar niks.

Niks gehaald? Huppakee, dan maar uit het Olympisch dorp en naar huis. Het voelt als een straf lijkt mij en haalt alle plezier eruit. Wat is er mis mee om je andere ‘Team NL’ collega sporters aan te moedigen als je zelf klaar bent?

Bij het woord ‘huppakee’, moet ik trouwens altijd denken aan die mevrouw die voor de camera euthanasie kreeg. Nu al weer een flinke tijd terug, maar ook zo’n beklijvend beeld.

Misschien moeten we maar wat zorgvuldiger met beelden omspringen, ze meer waarderen en het fenomeen beeld op juiste waarde schatten. Beelden kunnen zich opdringen, nestelen en meer of minder sterk beïnvloeden.

Gisterenavond, zo tussen half zes en half zeven. Het licht danste door de huiskamer en liet me speelse en verrassende beelden zien. Het was een voorstelling. Gratis en voor niks. Misschien zou ik een woord van dank als p.s. kunnen plaatsen. Maar ja, zo’n brief komt toch niet aan.

Mooie woensdag.

Share This:

Op zoek naar dé vorm…Nr: 784

Mart van Zwam

Share This:

Het licht, de marketingmix en de intentie van het hart

Mart van ZwamHet licht deed haar best om zo goed als ze kon te schijnen. Samen met de twee glanzende vormen toverde ze een dans die als essentie best zou passen in een opvoering van ons Nationaal Ballet. Hans van Manen zou er wel raad mee weten denk ik.

Even liet het me denken aan het licht van Vermeer en Rembrandt. En uiteraard aan het schitterende detail uit Jan van Eyck’s portret van Giovanni Arnolfini en zijn vrouw. Je kent het vast wel. Dat kleine detail in de spiegel op de achtergrond.

Uiteraard zijn er wel voorwaarden verbonden om de foto te maken. Daarover kon ik me even later pas buigen. Het tijdstip van fotograferen, of de zon wel of niet door het wolkendek kon prikken, de plaats van het huis, het materiaal en of het gepoetst was of niet? De voorwaarden en de omstandigheden van dat moment waren ook in een innige dans verwikkeld. En ik was de liefhebbende bofkont. Voilà, mijn dag kon al niet meer stuk. Maar het was ook al goed begonnen. En zonder moeite (zie de tekst van gisteren).

Ooit heb ik ze geleerd en toegepast, maar dat was in een ander arbeidsverleden. Ik ben al jaren fotograaf en een soort van leraar. Maar daarvoor was ik druk in de weer in de detailhandel. Een heel andere route, een heel ander spel. Het spel om de knikkers en hoe er zoveel als maar mogelijk te vergaren. Een leuk spel, dat dan ook wel weer. Maar op een gegeven moment was ik het beu, wilde ik eruit, moest ik eruit. Het verbeelden had me in haar grip om me nooit meer los te laten.

De P’s uit de Marketing. De Marketingmix. Ook wel  Marketinginstrumentenmix genoemd. Ik ga voor de eerste benaming. Dat is wel zo makkelijk te onthouden en geeft een wat minder lang durende dans op het toetsenbord. De P’s. Ooit heb ik ze geleerd en toegepast voor het beste resultaat. Inmiddels zijn er een paar bijgekomen, maar dat geeft niet. Uiteindelijk gaat het om de Mix.

Product, Prijs, Plaats, Promotie, Personeel (people), Periferie (peripheral clues), Pak (packaging), Partners, Presentatie, Proces, Physical evidence. Een goeie mix tussen alle P’s lijkt een toekomst te hebben voor het beste resultaat. Ik zie het graag als dat het geheel meer is dan de som van de delen.

De P’s. Ik moet een presentatie/plan op gaan stellen. Vrijwillig. Dat scheelt. Ik kan me dus rustig uitleven op cijfers, feiten en het gevoel. Waar het om gaat?
Drie panden en een flink stuk grond erbij en erachter. Gebouwen plus grond met een warme en rijke historie en een (nog) onzekere toekomst/bestemming. Ideeën als woonproject voor ouderen, werkplekken en/of wonen voor jongeren met een beperking, dagbesteding, een theetuin, filmzaal, lezingen, concerten, een boeken of edelstenenbeurs, fotografieworkshops, teambuilding bijeenkomsten voor bedrijven, een bed & breakfast? Een heel scala van mogelijkheden staan op papier en zijn ook uitvoerbaar. Eén van de belangrijkste dingen is dat het complex een toegevoegde waarde heeft. Iets wat goed en mooi is voor de cultuur en onze samenleving. Dat vind ik een mooie wens en hartelijke intentie.

Op zoek naar geldschieters en investeerders? Misschien een vorm van crowdfunding? We gaan het zien.
Alle hulp en reacties zijn van harte welkom.

Voorlopig kan ik nog even nagenieten van het licht en haar dans. En proeven van de intentie van het hart dat op de juiste plaats zit.

Fijne dag.

Mart

Share This:

Het licht, Rothko en Joost

Mart van ZwamNa een volle en drukke week waarin er van alles gebeurde liet het zonlicht me gisteren even zien waartoe zij in staat was. De wolken werkten mee op vrijwillige basis, zo leek het althans. Ze waren weg, tijdelijk verdwenen. Ze gaven ruimte en volop gelegenheid aan haar die ik zo graag zie. Aan haar die ik adoreer en de moeite waard vind. Aan haar, de speelsheid. De dansende, de golvende.

Best mooi om de blog mee te beginnen lijkt me. Ja, het was een drukke en volle week. Een plotselinge zelfmoord die erin hakte, het bericht van de komst van een heuse pepernotenwinkel. Een leegstaand pand opgemerkt van het inmiddels ter ziele gegane Schoenenreus dat gevuld is met te snel komende Kerstmannen. De ontwaarde pepernoten (zo snel?) in de plaatselijke supermarkt en de daaraan gekoppelde “zin in” die dat ontwikkelde. Superhenge en de nagolvende emoties vanwege de kleine roerloze Aylan. Kortom, het was me het weekje wel.

Kortom? Een onbereikbaar Centraal Station in Utrecht, het onderlopen van het VU, de dag van de scheiding die er gisteren kennelijk was, Wereld Suïcideprecentiedag. Gestopt emailverkeer, Helmut Schmidt (96) die met roken gestopt schijnt te zijn. De allereerste Nederlandse vrouwelijke militair, Marva  Francien de Zeeuw, die op haar drieënnegentigste is overleden?

Ik geloof dat ik zo best nog wel een uurtje zou kunnen doorgaan als ik zou willen. Maar ik wil niet. In plaats daarvan valt mijn blik op een ansicht aan de muur. Een reproductie van een mooie badende Sakia. Uiteraard een Rembrandt. Mooie Saskia die met haar voeten voorzichtig in het water staat. Het geschilderde licht van Rembrandt en haar glimlach spreken boekdelen. Van onbehagen van mijn kant is geen sprake.

Gisterenavond hoorde ik in een flits Felix Rottenberg het woord “Vermoeidheidsmoment” gebruiken. Vond het een mooie verklaring omtrent zijn antenne die niet voldoende functioneerde tijdens een interview.

Het licht. Het loopt als een rode draad door de week. Dankzij Joost. Dankzij zijn titel “De stilte van het licht, schoonheid en onbehagen in de kunst”. Dankzij mijn persoonlijke dierbare herinneringen aan het bezoeken van en de getoonde adembenemende schilderijen van Rothko.

Het licht. Het voedzame licht.

Kom maar op met die aanstaande week. Ik ben er alweer bijna klaar voor.

Fijn weekend.

 

Share This:

Het licht, een dansmoment en de lenzen van mijn hart

Fotografie Mart van ZwamHet was een waar feest in de huiskamer. Als mens ben ik in beweging en genoot ik met volle teugen van wat er zich zo aandiende. Als beeldenmaker met als gereedschap de fotografie legde ik het vast. Gebruik ik het. Een moment. Of het nu kort of lang duurde doet er niet toe. Een moment van licht. Een moment van vrolijke en ontroerende dans. Een dansmoment.

Even later is het weg. Ik moet dus snel zijn. Het licht verandert, het effect glipt weg om nooit meer terug te keren. Het moment is net zo aan plaats en tijd gebonden als dat de meeste dingen onomkeerbaar zijn. Een moment heeft, gevoelsmatig, iets van vloeibaar.

Was het toeval dat het licht deed wat het deed? Nee, ik geloof er geen snars van. Toeval bestaat niet. Heeft nooit bestaan en er lijkt zelfs geen reden voor. Toeval heeft denk ik als begrip geen bestaansrecht.

Woorden wel. Eenmaal uitgesproken slingeren ze zich de wereld in, ze nestelen en doen wat ze moeten doen. Ze gaan aan het werk, aan de slag. Woorden veranderen dat wat is, gaat gebeuren of bijvoorbeeld dat was ooit was. Persoonlijk hou ik van woorden. Ze geven richting. Ze zijn de ideale danspartner. Ze leiden maar willen ook graag geleid worden.

Gisteren vielen al bladerend uit een van de boeken op de plank in de boekenkast een paar velletjes papier. Ik kon mijn eigen handschrift maar met moeite lezen. Waarschijnlijk had ik op dat moment haast. Misschien was ik wel te opgewonden vanwege de woordkeus of datgene dat werd gezegd. Achterhalen van wie de woorden waren of waarom het werd gezegd leverde helaas niets op. Kwestie van loslaten en niet willen. Het hoeft niets op te leveren. Het is niet belangrijk van wie het was of wanneer het werd gezegd. Loslaten is soms zo lastig. En ik, ik ben zo hardleers.

“Je kijkt niet meer, je ziet, je schouwt.”, gevolgd door “Wanneer de mens niet meer ervaart verschrompelen de organen van zijn innerlijk leven.”

Bedankt. Ik kan wat met het beeld en de woorden. En hou mijn ogen open. Tenslotte zijn mijn ogen de lenzen van mijn hart.

Fijne dag.

 

Share This:

Op zoek naar dé vorm…Nr: 712

Straatlicht

Share This:

Op zoek naar dé vorm…Nr: 593

Licht op het bospad

Share This:

Op zoek naar dé vorm…Nr: 513

Open deur

Share This:

Reportage-fotografie: Herdenking 70 jaar 'Market Garden' in Nijmegen #003

Vlaggen Market Garden

Share This: