Tag Archives: Landschap

Op zoek naar dé vorm…Nr: 876

Beeld en Coaching

Share This:

Landschap, bestemming en dansende dakdekkers

Fotografie Mart van Zwam Op pad:
De trein voert me door het landschap. Van ergens naar ergens. En ik? Ik neem waar.
Vormen, lijnen, kleuren, contrasten, overlappingen. Scherpte afgewisseld met vage contouren.
Frame by frame gevuld met landschappelijke beelden. Eventjes stoppen op een volgend station voelt bijna als straf, als een niet welkom geheten bezoeker.
Het waarnemen van het landschap als fenomeen intrigeert. Het is vergelijkbaar met het proeven van hete soep die tot de rand van de pan gevuld is met kostbare ingrediënten.

Bestemming bereikt:
Uiteindelijk was er dan de plaats van bestemming. Voor die dag althans. Een stem uit de krakende omroepinstallatie laat me weten dat ik eruit moet. Dezelfde stem wijst me er nadrukkelijk op dat vooral niet moet vergeten uit te checken. Rondkijkend in de treincoupé besef ik het binnenlandschap. Het landschap gevuld met mensen dat ik nog maar vluchtig had gezien. Simpel omdat er geen tijd en aandacht voor was geweest. Mensen in al hun prachtige verscheidenheid zijn divers. Kleurrijk en schilderachtig.

Aan de koffie:
Luchtacrobaten zijn het, die dakdekkers. Klimmend en klauterend op steigers. Met zekerheid maar ook stapje voor stapje bewegend over een schuin dak. In hun hand een spijkerpistool wat net zou misstaan in een Terminator-film. Het droge geluid dat het monsterlijk en tegelijkertijd fraai vormgegeven ding maakt lijkt inderdaad op een pistooolschot. Na elk schot en weer een erin gejaste spijker klinkt het geluid als van een hap naar adem. Perslucht.

Gelukkig komt er ook nog een klauwhamer aan te pas. Ik hoor het oude dak een kreet van herkenning slaken. Tenslotte komt ze uit de tijd van zaag en timmergeluiden.

Haar constructie kwam bloot te liggen. Ze liet zich in al haar bescheiden naaktheid glorieus bewonderen.
En ik genoot veilig op de grond van de vorm. Ik genoot van dakpannen, panlatten, spanten, vakmanschap en dansende dakdekkers.

Fijne dag.

Share This:

Treinen, het genot en een doorkijkje

Landschap Nijmegen Het landschap trok langzaam voorbij, de trein had al vaart geminderd en reed richting de perrons van Nijmegen. Ik was bijna thuis, maar er was nog even gelegenheid, nog eventjes een moment van. Nog even dit moment van verbaasd zijn.

Het raam creëerde een doorkijk. De witte rook blies de kant uit waar ik vandaan kwam en de dag had doorgebracht, het oude Honiggebouw stond er heerlijk naast te staan en liet me verlangen naar een kopje soep. De spanning van de “Oversteek” leverde haar aandeel. Blauwe lucht en witte wolken leken geschilderd door Mesdag.

Tot nu toe heb ik een kéér als toerist Panorama Mesdag bezocht, een leuk uitje dat je ooit ’n keer moet hebben gedaan. Gewoon op een mooie dag naar de Zeestraat in Den Haag gaan, de ogen de kost geven, het schilderij haar werk laten doen en genieten van de desoriëntatie. En als afsluiting van de dag heerlijk vis gaan eten, succes is dan altijd gegarandeerd.

Ik hou van treinen en van het werkwoord. Je kunt in en met treinen van alles doen en beleven. Lezen, ontmoeten, gesprekken aanknopen, kletsen en delen, de diepte ingaan of over ditjes en datjes praten, een boterham eten of een beker koffie leeg drinken. Je kunt er mijmeren en in stilte genieten, gewoon staren in het niets of kijken naar voorbijtrekkende (stadse)landschappen. Treinen betekend voor mij ook weggaan maar ook weer thuiskomen. Wat op zich weer een sensatie en prikkeling oplevert.

Gisteren werd ik per toeval nog even getipt in verband met het nieuwe station in Delft. 28 februari 2015 is vanaf nu een belangrijke dag voor de stad Delft, het is de dag van de officiële opening van het indrukwekkende station.

Delft, de stad van Vermeer en het blauw. Johannes Vermeer (1632-1675) werd er geboren en Johannes woonde en werkte er zijn hele leven. Vermeer was een meester, een meester van het licht. Als je ooit Het straatje, de vrouw met de weegschaal of het meisje met de parel (om er maar een paar te noemen) hebt gezien dan verlang je altijd naar meer. In dat licht gezien klopt zijn naam dan wel weer in combinatie met de grappige rijm.
Delft. Het station van Delft moet gewoon op het lijstje van things to visit en te treinen.

Er is veel te zeggen over het treinen. Een hoop te mopperen ook. Blaadjes op de rails, defecte wissels, gebrekkige communicatie, weeralarmen die achteraf niet kloppend blijken, te weinig zitplaatsen of te laat komen. Ik kan me in het gemopper wel verplaatsen maar doe het liever niet. Treinen leveren ook genot en adembenemende doorkijkjes.

Fijne (trein)dag.

Share This:

Op zoek naar dé vorm…Nr: 629 #Arnhem

Vlakverdeling Arnhem

Share This:

Op zoek naar dé vorm…Nr: 466 #Bemmel

Nummer 17

Share This:

Op zoek naar dé vorm…Nr: 461 #Nijmegen

Landschap in het raam

Share This:

Op zoek naar dé vorm…Nr: 458 #Nijmegen

Daklandschap

Share This:

Op zoek naar dé vorm…Nr: 442 #Nijmegen

Stadsinzicht

Share This:

Op zoek naar dé vorm…Nr: 367 #Nijmegen

Hekwerk en Stevenskerk

Share This:

Expositietip: Weltsichten; Het landschap verbeeld in zes eeuwen kunst

Weltsichten

Het landschap verbeeld in zes eeuwen kunst
22.02.2014 – 01.06.2014



Het landschap is in de beeldende kunst niet weg te denken. Het toont ons de wereldbeelden van kunstenaars, van opdrachtgevers en hun sociale context. De verbeelding van de eigen omgeving fungeert vaak als klankbord van individuele gemoedsaandoeningen en van maatschappelijke stromingen. Waar het landschap in de oude kunst aanvankelijk als bijwerk, en later juist groots en dominant werd afgebeeld is in de moderne en hedendaagse kunst vaak de destructieve aanwezigheid van de mens overheersend. Het zijn deze verrassende omwentelingen die in de tentoonstelling aan bod komen. Het verhaal begint met het ontstaan van het landschap als zelfstandig genre en eindigt in de actualiteit met fotografie en videokunst, waarbij alle ontwikkelingen aan bod komen. 

Weltsichten Het landschap verbeeld in zes eeuwen kunst is een samenwerking tussen Situation Kunst (voor Max Imdahl), onderdeel van de kunstcollectie van de Ruhr Universiteit Bochum en het Bonnefantenmuseum.

Bron: www.bonnefanten.nl

Share This: