Tag Archives: Hart

Een halo, de energie en het hart

DeventerEr is een huis aan het eind van de lange tocht. Dat beeld was ontstaan tijdens één van mijn dromen. De rest ben ik vergeten. Ik weet nog wel dat het een mooi huis was, warm en vol gepakt met liefde.

Mijn eigen huis, op deze maandagochtend en in deze realiteit, is vrij onrustig. Trillingen laten me bepaalde spieren voelen en rillingen schudden mijn lijf heen en weer. Ondertussen heeft ook mijn keel van zich laten horen. Het geeft een wat raspend geluid en geïrriteerd gevoel. Het zal er wel een tikkeltje beurs uitzien, hoogstwaarschijnlijk door overbelasting, maar dat kan ik zelf natuurlijk niet beoordelen.

Mijn huis. Ik voel het van vingertoppen tot tenen. Het haar op mijn hoofd heeft zich gevormd door het gedraai tussen matras en dekbed. Het is de hoogste om te gaan douchen en de afgelopen nacht samen met het kletterende water in het afvoerputje te laten verdwijnen.

De gedachte dat ik overal ben vroeg om aandacht. Ik ben overal. Ik zit in hoop, verwachtingen en herinneringen. In familieverbanden. Op en tijdens mijn werk en in intense liefdesverbanden. Gek idee dat gewezen geliefden me met zich meedragen.

Bij tijd en wijle steek ik een beetje de kop op. Doe ik een beetje mee in de energie en het leven. Dat alles lijkt zich buiten mijn huis, mijn lijf, af te spelen. Lijkt is het goeie woord zolang er van hard bewijs geen sprake is.

Zo ben ik qua energie en trilling in Arnhem, Deventer, Amsterdam of Maastricht om maar een paar plaatsen te noemen. En niet alleen nationaal maar ook internationaal is daarvan sprake. Londen, Parijs of Barcelona. Étretat? Düsseldorf?

Bijzonder hoe een onschuldig griepje en verkoudheid inspiratie kan opleveren. Zo is tijdens het weerstand bieden en overgeven aan ziek-zijn het beeld voor mij helderder geworden. Het verschil tussen het niet-plaatsgebonden domein en mijn plaatsgebonden-zijn is me nu véél duidelijker.

Dat o.a. intuïtie, inzicht, creativiteit inspiratie, intentie en betekenis niets te maken hebben met de hersenen maar zich bevinden in het niet-plaatsgebonden domein, is helder. Daar kan ik wat mee.

Het hart als symbool voor liefde. Vind ik mooi. Dat het woord Beyoncévlieg een van de nieuwe en verrassende woorden van de Dikke van Dale is geworden ook. Het woord wespentaille borrelde als vanzelf omhoog. De zang, beelden en het aanstekelijke ritme van haar song “Halo” ook.

Het effect van een schitterende Halo is bijzonder. Kostbaar en kwetsbaar. Net zoals het hart.

Fijne maandag,

Share This:

Foto op kantoor of in huis…nr: 025

Hart Beeld en Coaching

“Hart in ’t groen”
©Fotografie Mart van Zwam 2015

Op zoek naar een sfeermaker..? Iets moois voor op kantoor en/of werkplek..?

60 x 60 cm, plexiglas 6 mm glasdikte € 150,00
70 x 70 cm. plexiglas 6 mm glasdikte € 195,00
90 x 90 cm. plexiglas 6 mm glasdikte € 250,00

* prijzen zijn inclusief b.t.w.
* inclusief ophangsysteem
* alleen op bestelling leverbaar

 

Share This:

Een sluier, een hart en een bom

Fotografie Mart van Zwam Het is altijd leuk om even door de stad te wandelen. De stad die zo haar best doet meer te zijn dan een verzamelplaats van leven. Wandelend door een van de drukste winkelstraten die ze rijk is puilt ze uit van de kopers en de kijkers. Stadsbezoekers worden doorkruist door scheurende scooters, dagjesmensen door nieuwe verse studenten.

Het is weer een bonte verzameling. Groepjes fotografen leggen het straatbeeld vast, een aantal volwassenen dragen grappige feesthoedjes. Een verdwaasde man klampt mij aan en probeert me ervan te overtuigen vooral in Jezus te geloven. Jonge vrouwen doen een vrijgezellenspelletje. De aanstaande bruid draagt een witte sluier. Kan ze alvast een beetje wennen. Ik ben een liefhebber van de stad en vooral op zaterdagmiddag.

Duitse klanken vermengen zich tijdens het passeren met Turks en het Marokkaans. Surinaams hoor ik ook. De woorden “Nog één winkel, alleen nog de Cool Cat…” hoor ik in mijn linkeroor. In het rechter hoor ik een zucht en gevloek. De ongelijkheid van de grond speelt een spel met hoge hakken.

Aan het water is het druk, daar is de verkoeling. De terrassen zijn ook al een bonte verzameling. Serverende medewerkers lopen af en aan en weer terug. Er zijn mensen die flaneren en zij die al lopend in een goed gesprek verwikkeld zijn. Er zijn doorlopers en langzaamaan slenteraars.

Op het festivalterrein is het nog niet zo vol. Maar dat komt nog wel. later. Wanneer de shoptijd voorbij is. Uiteraard is er wel muziek. En een hart samen met een soort bom. En de gedachte dat de benaming Guilty Pleasures gewoon een verzinsel is. Een uitvlucht om er niet openlijk van te genieten.

Fijne zondag.

Share This:

Het licht, een dansmoment en de lenzen van mijn hart

Fotografie Mart van ZwamHet was een waar feest in de huiskamer. Als mens ben ik in beweging en genoot ik met volle teugen van wat er zich zo aandiende. Als beeldenmaker met als gereedschap de fotografie legde ik het vast. Gebruik ik het. Een moment. Of het nu kort of lang duurde doet er niet toe. Een moment van licht. Een moment van vrolijke en ontroerende dans. Een dansmoment.

Even later is het weg. Ik moet dus snel zijn. Het licht verandert, het effect glipt weg om nooit meer terug te keren. Het moment is net zo aan plaats en tijd gebonden als dat de meeste dingen onomkeerbaar zijn. Een moment heeft, gevoelsmatig, iets van vloeibaar.

Was het toeval dat het licht deed wat het deed? Nee, ik geloof er geen snars van. Toeval bestaat niet. Heeft nooit bestaan en er lijkt zelfs geen reden voor. Toeval heeft denk ik als begrip geen bestaansrecht.

Woorden wel. Eenmaal uitgesproken slingeren ze zich de wereld in, ze nestelen en doen wat ze moeten doen. Ze gaan aan het werk, aan de slag. Woorden veranderen dat wat is, gaat gebeuren of bijvoorbeeld dat was ooit was. Persoonlijk hou ik van woorden. Ze geven richting. Ze zijn de ideale danspartner. Ze leiden maar willen ook graag geleid worden.

Gisteren vielen al bladerend uit een van de boeken op de plank in de boekenkast een paar velletjes papier. Ik kon mijn eigen handschrift maar met moeite lezen. Waarschijnlijk had ik op dat moment haast. Misschien was ik wel te opgewonden vanwege de woordkeus of datgene dat werd gezegd. Achterhalen van wie de woorden waren of waarom het werd gezegd leverde helaas niets op. Kwestie van loslaten en niet willen. Het hoeft niets op te leveren. Het is niet belangrijk van wie het was of wanneer het werd gezegd. Loslaten is soms zo lastig. En ik, ik ben zo hardleers.

“Je kijkt niet meer, je ziet, je schouwt.”, gevolgd door “Wanneer de mens niet meer ervaart verschrompelen de organen van zijn innerlijk leven.”

Bedankt. Ik kan wat met het beeld en de woorden. En hou mijn ogen open. Tenslotte zijn mijn ogen de lenzen van mijn hart.

Fijne dag.

 

Share This:

Op zoek naar dé vorm…Nr: 729

Hart

Share This:

Op zoek naar dé vorm…Nr: 713

Hart

Share This:

Op zoek naar dé vorm…Nr: 649

Hart

Share This:

Op zoek naar dé vorm…Nr: 620 #DenBosch

Hart

Share This:

iPhone scene nr: 028

Besneeuwd hart

Share This:

Op zoek naar dé vorm…Nr: 520 Nijmegen

Henk en Riet

Share This: