Tag Archives: Fotografie en tekst Mart van Zwam

Inspiratie, een dominante varen en het suikerfeest

ZelfportretConfronterend? Ach welnee. Ik was gewoon in een melige bui en maakte deze foto. Achteraf gezien schaar ik hem wel onder de zelfportretten van de laatste tijd. Omdat het wat zegt, op de achtergrond prijkt ‘het gevecht tussen rood en zwart’ ingelijst aan de muur. Als extraatje. Een veel zeggende titel voor een mooie foto. Vind ik zelf dan.

Heb ook een scherpe kijk (net als altijd). Dat was een reactie op het beeld met die melige kop. Een scherpe kijk? Ja, ik doe mijn best. Met zulk donkerglas op een lasbril lukt dat niet zo goed. De wereld ziet er met het donkere deel naar beneden geklapt opeens heel anders uit. Maar het levert ook wel weer de nodige inspiratie op. Een prettige bijkomstigheid.

Inspiratie is en blijft een wonderlijk fenomeen. Het is ongrijpbaar en niet te pakken. Zo was ik gisteren in de tuin druk bezig om een dominante varen in te dammen. Moest trouwens weer aan die Limburgse ‘probleembevers’ denken, de kans staat dat er een aantal binnen onafzienbare tijd het loodje gaan leggen. Dat bericht gisteren bracht nogal wat beroering in ons geciviliseerd kikkerlandje. Kom je aan de bevers, dan kom je aan ons, was het credo of wat de klok sloeg.

Nee, dan die varen. Ik moest wel wat afsnijden. Tenslotte stond daar een rozenstruik een beetje te verpieteren vanwege het gebrek aan licht. Ik kan me het verbeelden, maar volgens mij kreeg ik een dankbaar signaal terug.

Inspiratie, zoals gezegd, is een wonderlijk fenomeen. Tuingedachtes vallen daar wat mij betreft ook onder. Ik zag de rijke kleurschakeringen en verschillende vormen en schreef even later op social-media dat het daar in die wereld zo divers, kleurig en rijk van vorm is. ‘Halleluja (letterlijk), we hebben er in dit land een feest bij…Suikerfeest!’

Als we het nu eens zo gaan zien, zo positief, dan is er toch niks mis mee? Juist niet.

Lieve mensen, lieve bangeriken, lieve angstigen, zij zijn echt niet van plan om aan ‘onze Kerst’ te komen hoor! En ook ‘ons Sinterklaasfeest’ kan gewoon blijven bestaan. Maar dan wel die Piet in een andere vorm.

Dat laatste is mijn persoonlijke mening trouwens. Heeft te maken met dominantie, overheersing en een iet kloppend beeld.

Terug naar de inspiratie. Dat wonderlijke fenomeen. Ongrijpbaar en volgens mij niet meer of anders dan informatie uit het Universum, die andere wereld. Bij mij zorgt het voor er drive en wonderlijke momenten. Het stekkeren met het Universum, zo noem ik de handeling, kost niets. Alleen moeite en aandacht.

Have fun…en een mooie dag.

Share This:

Uit, prikkelarm en Leonardo da Vinci

2015-01-10-1223-small

Mark Rothko, Untitled, 1955, Oil on canvas, 151 x 126,4 cm – Gemeentemuseum Den Haag ©Fotografie Mart van Zwam

Uit

Als ik de Kunst was, dan zou ik je beleefd willen vragen even je mobiel uit te zetten.

Want, kijk eens naar wat je aan hebt? Wat je draagt? Zijn wij niet, zo bij elkaar, een wonderlijk stel?

Heb je gezien dat het blauw, rood en de wollige uitdrukking van je vest goed passen bij mijn geschilderde vlakken?

Zucht…Als ik de Kunst was…

“Verwacht: grote Leonardo da Vinci-tentoonstelling in Teylers Museum”.
Het was het allerlaatste wat ik me van de dag kan herinneren. Viel even later als een blok in slaap. Nu, in de ochtend en knipperend met mijn ogen moest ik even nadenken of ik het had gedroomd of niet?

Nee, het bleek maar al te waar te zijn. Het Teylers Museum in Haarlem is inderdaad bezig een grote expositie voor te bereiden. Zet ‘ergens rond het najaar van 2018’ maar alvast in de agenda. Leonardo da Vinci mag je eigenlijk niet missen. Het Teylers, en Haarlem als stad en thuis, ook niet. Tenslotte is het Teylers niet alleen de moeite waard maar ook nog eens het eerste en oudste museum van ons land.

Hoe mooi en bijzonder willen we het hebben? Leonardo en het Teylers? Ik voel de adrenaline en een vorm van beeld-hyperventilatie opkomen.

Haarlem zou mooi bij het rijtje steden passen waar ik wel een reis en/of workshop als bestemming zou willen organiseren. Den Bosch, Nijmegen, Arnhem, Zutphen, Deventer? Haarlem past er moeiteloos bij. Amsterdam, Londen en Parijs trouwens ook. Wordt vervolgd.

Ik kwam vroeger wel eens in Haarlem. Niet zo vaak als ik zou willen, maar toch. Weet nog dat ik de grote signalering van ‘Wachtkamer Eerste Klasse’ indrukwekkend vond. En al die mooie in hout uitgevoerde vormen. Een beetje veel, een beetje druk, maar als je ervan houd is er niks mis mee.

Over drukte, steden en prikkels gesproken? Ik las vanochtend nog een bericht dat daarover gaat. Een Britse supermarkt gaat op dit moment elke zaterdag een uur op ‘stil’. Dit om mensen met autisme de kans te geven te komen winkelen. Muziek uit, roltrappen uit en beeldschermen op zwart. Is een initiatief van de manager. Hij zag een jongetje compleet overstuur raken en al schreeuwend om zich heen schoppen en slaan. later ontdekte de manager tijdens een gesprek met de moeder dat het jochie autisme had. Respect voor de manager en zijn actie tot het tijdelijk killen van de prikkels.

Uit? Ja, misschien moeten we de boel als samenleving maar eens vaker op ‘uit’ zetten. Misschien scheelt het aan prikkels en de gevolgen van spanning, stress en korte lontjes.

Aan? Ja, maar het duurt nog even tot het najaar van 2018. Leonardo, Teylers en Haarlem. Prikkelend genoeg.

Fijne prikkelrijke of juist prikkelarme dag.

Share This:

Windoverlast, een Vluchteling en de Wilden

2016-03-26-001-01Elke vluchteling, startend, onderweg, zoekend, hopeloos, hulpeloos of al gearriveerd zou ons moeten laten bewust worden van. De woorden kwamen als vanzelf. Om te vertellen, te duiden. Maar ik spring zo vroeg op de ochtend een beetje van de hak op de tak. Kan er niets aan doen. Zal wel met de storm te maken hebben of haar naweeën.

Windoverlast. Het ergste is alweer achter de rug. Ging ook best snel. Waar ik woon viel het nogal mee moet ik zeggen. Wat afgeknapte takken en rondzwervende rommel. Een op de late avond ervoor hoogstwaarschijnlijk opzettelijk uit een auto gesmeten bruin tasje van MacDonalds zorgde voor overlast. De inhoud, ik hoop dat het niet heeft gesmaakt, lag over enkele tientallen meters verspreid op de weg. Meer heb ik eigenlijk niet van de windoverlast gemerkt.

Regionale musea. Ze doen het goed. Regionale musea scoren goed in deze tijd. Met grote namen en mooie exposities trekken verschillende musea die zich niet in de randstad bevinden veel bezoekers. Maar wat wil je met Turner, Jeroen Bosch, David Bowie en straks Rodin. “Het museum moet een fijne plek zijn om in te verblijven, wat te eten, uit het raam te staren” aldus Ralph Keuning de directeur van de Fundatie in Zwolle.

Ik kom graag in een museum. Zou er zelfs wel in een ervan willen wonen. Of langere tijd willen verblijven. Niet als vluchteling of bezoeker maar als reiziger met een groot en open hart.

‘Wilden & Nieuwe Wilden’. De aankondiging heb ik gisteren al op de website geplaatst. Voor de liefhebbers is er 20ste-eeuwse expressionisme uit Duitsland te zien. Namen als ‘Der Blauwe Reiter’ en ‘Brücke’ zullen wel bezoekers trekken. Net als Alexej von Jawlensky, Wassily Kandinsky, Emil Nolde, Ernst Ludwig Kirchner, August Macke, Franz Marc en Max Pechstein. Kunstenaars met een compromisloze visie volgens de aankondiging.

Lotte Lenya. Om de zoveel tijd kom ik haar dan toch wéér tegen. Lotte lenya (Wenen, 18 oktober 1898 – New York, 27 november 1981). Actrice en vertolkster van Seeräuber Jenny in de Dreigroschenoper van Bertolt Brecht. Een vrouw met een licht irritante stem, voor mij dan. Maar bij tijd en wijle mag ik haar graag horen. Omdat het zo aanstekelijk werkt.

Vluchteling. Lotte was ook een vluchteling. Zij en haar man Kurt Weill vluchtten in 1933 voor de nazi’s naar Parijs. Later emigreerden ze naar de Verenigde Staten.

Van de hak op de tak. Een beetje op drift. Kan er niets aan doen. Zal wel met de wind te maken hebben. En die vluchtelingen die startend, onderweg, zoekend, hopeloos, hulpeloos of al gearriveerd ons misschien iets duiden dan?

Zijn wij niet allen een soort vluchteling? Maar dan op weg naar Primark, Meubelboulevard, een open supermarkt op tweede Paasdag of bijvoorbeeld MacDonalds?

Fijne windstille en wilde dinsdag.

Share This:

Op scherp staan, abstraheren en Mondriaan

Trein Ons land lijkt onder vuur te liggen. Onder het spervuur van de angst. Ik voelde de druk, ook al deed de zon wat ze kon en was het een heerlijke eerste paasdag. Ondanks die ingrediënten was de voorzichtigheid voelbaar aanwezig en stonden de wetsdienaars op scherp. Zeven man personeel, een mix tussen agenten en leden van de spoorwegpolitie, geplaatst rondom drie burgers. Dat was zo’n beetje de situatie. En dat gedurende een tijdsspanne van een half uur want zoveel moest ik wachten op de volgende trein aangezien ik die van mij had gemist.

Nederland staat op scherp. Is geactiveerd. Even voordat ik het groepje mensen en agenten op het perron in het vizier kreeg had ik de politieauto al gezien. De auto stond scheef en leek in haast te zijn geparkeerd. Voordat ik het stationsgebouw binnenging kwamen twee jonge jongens met skateboard me tegemoet terwijl ze met een zwaai over de toegangspoortjes sprongen. Wanneer ik zou worden gevraagd een signalement te moeten geven zou ik het echt niet weten. Ik was veel te verbaasd. Over de durf, het gemak, de gekleurde skateboarden en de elegantie van de beweging. Ja, dat heb ik dan weer. Het elegante van de beweging voerde de boventoon.

Ik zag ze nog even na in mijn herinnering zoveel indruk maakten ze. Met niet al te veel moeite kon ik het filmpje dat zich in mijn hoofd nestelde een paar keer opnieuw afspelen. Ik weet zeker dat mijn lippen op elkaar waren, maar voor hetzelfde geld stond ik met open mond stil. Dat had zomaar gekund.

Op het perron, na het passeren van het groepje aangehoudenen versus de sterke arm besloot ik me maar met iets anders bezig te houden. Voor de afleiding. Voor de inspiratie. Het beeld van holsters, wapens, pepperspray en handboeien moest ik maar parkeren. Gelukkig waren de warmte, het licht en een stilstaande trein me gunstig gezind.

In hoeverre heeft abstracte kunst invloed op ons denken en leven? Die vraag ligt er. Ik moet me ermee bezig houden voor een volgende kunstreis. Kan ik voorbeelden bij elkaar sprokkelen? Afbeeldingen of zelfgemaakte foto’s vinden en/of maken?

Zoals gezegd was de stilstaande trein me gunstig gezind. Als een soort brother in arms deed het mee. De gemaakte foto laat vlakverdeling en compositie zien. Vlakken en vormen gaan op in hun spel. De kleuren en tinten geel, grijs, zwart en lichtgrijs doen wat ze kunnen. Ze vullen het beeld en verstevigen elkaar. Ze fluisteren, praten, roepen en schreeuwen. Het woord compressor en de naam Atlas Compo spelen mee.

In de verte zag ik een meisje gehaast de trein ingaan. Ze droeg een tas met het beeld van een Mondriaan erop geprint. Binnensmonds en dus gelukkig onhoorbaar vloekte ik een beetje. Ik had haar gemist…

Nederland staat op scherp. Ik ook. En heb daarvoor zo mijn eigen redenen.

Fijne tweede paasdag.

Share This:

Erbarme dich, detectie en een lijdensweg

Beeld en CoachingIk heb een heel klein gaatje gemaakt in de beschermer van mijn iPad. Ik was het een beetje beu om het ding er telkens uit te moeten halen om ermee te kunnen fotograferen. Het voordeel is dat ik nu een wat vreemd rafelig en voyeuristisch aandoend beeld krijg. Het nadeel was dat ik dat gaatje zelf moest fabriceren. Enig ergeren levert in dit geval dus voordeel en creativiteit op. Ergernis, het was ook niet echt dramatisch, verdween als sneeuw voor een frisse lentezon.

Over nadelen en voordelen is de laatste dagen misschien al genoeg gezegd. Johan zei ooit dat elk nadeel z’n voordeel heeft en andersom. Johan zat vol met wijsheden die we niet snel zullen vergeten. Het lichaam van ‘de verlosser’ is trouwens al gecremeerd, dat las ik op internet. In Spanje, anders dan bij ons, doen ze dat al vanwege de warmte na 48 uur. Het voordeel is dat we snel over kunnen gaan tot de orde van de dag, het nadeel is dat we Johan nu echt kwijt zijn.

Over drie dagen, nadeel en voordeel gesproken? Ik las dat de gelovigen die de Paus volgden om aan de lijdensweg deel te nemen aan de metaaldetectoren moesten. Kennelijk wilde men geen risico nemen zo kort na de aanslagen in Brussel. De beveiliging was dit jaar strenger dan ooit.

Ik ben, zelfs als ongelovige, fan van deze Paus. De man heeft van die mooie en beeldende uitspraken. Zo noemde hij de Middellandse en Egeïsche Zee ‘onverzadelijke kerkhoven, die ons onverschillige en verdoofde geweten reflecteren’. De woorden doen wat ze moeten doen, tenminste dat hoop ik dan.

Ik ben geen fan van detectoren. Niet op het vliegveld, niet in winkels of bij evenementen. Vind ook dat we ze met z’n allen te snel en te gemakkelijk hebben geaccepteerd. Maar dat vind ik ook van bewakingscamera’s en vergaande security, maar kennelijk zijn ze noodzakelijk en kunnen we helaas niet meer zonder.

Over lijdensweg gesproken? De Rolling Stones hebben op Cuba een gratis twee uur durend concert verzorgd. Zo kwam er voor honderdduizenden een einde aan een lange lijdensweg van wachten. ‘Ik denk dat de tijden aan het veranderen zijn’ zo verkondigde Mick Jagger in het Spaans tegen de dolenthousiaste menigte.

Het prachtige woord verkondigen, tijdens deze dagen en zo vlak voor de twee Paasdagen veroorzaakt wat. Bij mij althans. Het begin van de zomertijd gekoppeld aan hoop en een lentezon? Mooier kan het bijna niet vandaag. Of het moeten de nawerkende klanken en woorden zijn van een schitterende uitvoering van de Matthäus-Passion.

‘Erbarme dich’. Het klonk zuiver en breekbaar en gelukkig hoefden we niet langs detectiepoortjes.

Mooie dag.

Share This:

Helden, Barsoom en Dejah Toris

Edgar Rice BurroughsMuntjesgooien. Het kan je hobby maar zijn. Alhoewel, om het een hobby te noemen klopt uiteraard niet want de gooiers waren gewoon dronken en hadden als doel om de voetbalwedstrijd van hun PSV te bezoeken. Bedelende zigeunervrouwen waren in Madrid het slachtoffer. Een supporter stak zelfs voor de ogen van de vrouwen een bankbiljet in brand. Wat een beeld, wat een supporters, wat een sportminnaars, wat een helden, wat een visitekaartje. Wat een uitnodiging om als toerist of als vluchteling naar Nederland te komen.

Zaterdag en weekend. Een paar dagen geleden werd Exomars gelanceerd. De Europese sonde is op weg naar Mars. Ze gaat zoeken naar sporen van leven op de rode planeet. Spannend, maar ik kan ze nu al vast vertellen dat ze niet weten wat ze gaan meemaken hier op Aarde. De informatie de ze ontvangen zal onze planeet op de grondvesten laten schudden. Hopelijk houden we hier het hoofd koel.

“Mars zo noem je het en je denkt dat je het kent. De rode planeet. Geen zuurstof, geen leven. Maar je kent Mars niet, want de echte naam is Barsoom”. De voice-over introduceert en leidt me de film John Carter in. Niet geheel per toeval want vandaag is het de sterfdag van Edgar Rice Burroughs (1 september 1875- 19 maart 1950). En niet geheel toevallig schreef ik gisteren nog een blog over een nieuw uitgebrachte Tarzan verfilming en schrijver Burroughs.

Burroughs bedacht ook de held John Carter. John Carter is vanaf de Aarde naar Barsoom getransporteerd en na een periode van gewenning stort hij zich in avonturen, zwaard en degen gevechten en ontvangt hij de liefde van Dejah Torris. Uiteindelijk wint de liefde. Altijd. Gelukkig wel.

Lang, lang geleden kocht ik in een piepklein maar volgepakt tweedehandsboekwinkeltje in Cecil Court (Londen) een paar boeken van Edgar Rice Burroughs. Ik legde de ponden op de kleine toonbank. Sindsdien waren ze van mij. Niet om alle boeken te sparen, ik heb een hekel aan sparen, maar om te vergaren.

Het zijn oude Engelstalige boeken uit 1919 en 1921. Ze zijn klein van stuk en gebonden. Ze zijn een beetje beduimeld en hebben van die ouderdomsvlekjes. Maar vandaag lonken ze op hun plekje als nooit tevoren.

Mannen komen van Mars en vrouwen van Venus. Het is maar hoe je het ziet of bekijkt. Dejah Toris komt van Barsoom, Mars dus, en rijgt je aan haar zwaard wanneer je kwaad in de zin hebt.

Helden waren het in Madrid. Muntjes gooien naar bedelende zigeunervrouwen. Daar weten ze op Mars wel raad mee.

Fijn weekend.

Share This:

Alsmaar meer, slingeren en een karakterfoto

Mart van ZwamTypisch dat een proces over ‘minder, minder, minder…’ steeds langer en langer duurt. Vind ik typisch en eigenlijk vind ik er ook wel iets van. Sommigen zouden misschien zeggen alweer, omdat ik wel vaker ergens iets van vind. Aard van het beestje zullen we maar zeggen. Maar er is ook niets slechts aan. Je moet gewoon iets vinden, maar dan wel met open vizier, hart en respect voor anderen.

Dat een pleitnota al is uitgelekt, tja dat zal dan wel iemand hebben geflikt. Wie? Dat gaan ze wel uitvogelen. Wordt vervolgd.

Uitgelekt? Er schijnen zo’n half miljoen reddingsvesten rond te zwerven op het Griekse eiland Lesbos. Er is een life jacket graveyard ontstaan die alsmaar groter, groter en groter wordt.

Bij het geschreven en gebruikte woord zwemvestenkerkhof moest ik direct denken aan het woord olifantenkerkhof. Kwestie van associatie. Ik had net daarvoor een trailer gezien van een nieuwe Tarzan verfilming. Zag er indrukwekkend en prachtig uit. Ik vrees alleen dat er weinig is overgebleven van het oorspronkelijke verhaal en dat de special effects zullen overheersen. De trailer oogt op en top Amerikaans terwijl Tarzan, in het oorspronkelijke verhaal behalve een inwoner van Afrika en Koning van de Jungle ook nog een Engelse Lord was.

Er zijn al véél Tarzan verfilmingen geweest. Maar wie nu de Tarzan het beste gestalte gaf. Nee, ik kies niet voor Johnny Weissmuller, zoals zo velen, maar ben nog altijd een fan van Lex Barker in zijn rol als Tarzan. Gelukkig ben ik daar niet de enige in. Schrijver en geestelijk vader Edgar Rice Burroughs (1-9-1875 -19-03-1950) dacht daar ook zo over en noemde Lex ooit “De enige Tarzan met méér tussen de schouderbladen dan alleen maar spieren”. To the point en een groot compliment, lijkt me.

Misschien moet ik maar eens een mooi stukje proberen te schrijven over jeugdhelden en het effect ervan op je latere volwassenleven. Een essay lijkt me wel wat en een uitdaging. Misschien moet het gaan over sociaal gedrag, liefde en hart voor de natuur. En over respect hebben, krijgen en het strijden voor alles wat goed is. Over overleven, ontmoeten en je weg vinden. Strijden tegen blanke overheersers en opkomen voor de onderdrukten? Het lijkt me wel wat.

“Me tarzan, you Jane”. Simpel en helder. Een filmquote die haar gelijke bijna niet kent of het moet deze zijn “Frankly my dear, i don’t give a damn”. Maar dat komt uit een héél ander verhaal en film.

Ondertussen slinger ik me vandaag door de vrijdag heen. Laag bij de grond in plaats van hoog door de bomen. Ik zal niet gaan schreeuwen zoals de jungleheld. Beloofd is beloofd.

Ondertussen ben ik blij met het gemaakte zelfportret. Een buitenkansje en een gelegenheid. Een karakterfoto, geen selfie (!), die wel wat laat zien en zegt.

Fijne slingerende dag.

Share This:

By the way, iets vaags en de werkelijkheid

Beeld en CoachingWat ik zo mooi vind om te doen, beeldend en fotografisch, is om dingen uit de werkelijkheid te halen. Een muur deels gevuld met zonlicht en schaduw kan met behulp van camera en haar instelling, de uitsnede en een ietsie pietsie Photoshop zomaar veranderen in iets vaags. In een beeld met vlakken en een bijna dwingende grensbepalende verticale lijn. Met van rechts in beeld komende, bijna niet te identificeren, strenge en scherpe vormen. Bij elkaar bezien vormen ze de ingrediënten voor het uiteindelijke zwart-wit beeld.

Ik heb gisteren maar niet meer gekeken naar de zoveelste herhaling van ‘The Matrix’ op televisie. Ik heb wel de kans gehad, maar heb hem gewoon niet gepakt. Grappig. In het begin van de film heeft Neo, het hoofdpersonage in het verhaal, ook een gestelde keuze. Doorgaan met het leven te leven zoals het is of om mee gaan op ontdekkingsreis, maar dan wel eentje in de werkelijkheid, dus zonder alle opschmuck en tierelantijntjes. Een rauwe wereld. Een wereld waarin mensen opgejaagd en vernietigd dreigen te worden door machines.

Nee, heb dus niet gekeken maar dat kwam meer door de voetbalwedstrijd tussen PSV en Atlético Madrid, het late tijdstip en omdat mijn teller van de film zien of gezien hebben al de tien nadert. PSV heeft by the way uiteindelijk na penalty’s verloren. Mijn excuses voor het Engels maar ik vind het nu eenmaal mooier klinken dan tussen twee haakjes en strafschoppen. Alhoewel? Ik had natuurlijk ook à propos in de zin kunnen gebruiken maar dat mooie Franse woord levert alleen maar nóg meer zin in vakantie op. En dat terwijl er nog veel werk ligt te wachten.

Nu we het trouwens toch over à propos en by the way hebben? Wist je dat er een bedrijf bestaat met die laatste naam? By the Way is een bedrijf met expertise in bermherstel. Ik zag dat voorbijkomen terwijl ik by the way in de zoekmachine typte. Maar ik dwaal nu af, wat in het kader van bermherstel dan ook wel weer grappig aandoet.

Even terug naar The Matrix, de keuze en/of het leven omarmen zoals het is? Ik hoorde vanochtend Hugo Borst voorlezen. De Volkskrant heeft diverse mensen uitgenodigd om voor de camera hun favoriete beginpassage voor te lezen. Hij koos ‘Alsof het voorbij is’ van Julian Barnes. Ik hoorde Hugo “zag ik af van het leven…” zeggen. Vond ik ook al mooi klinken. Het decor, al voorlezend, was een voetbalveld met lege tribunes. ‘nam ik het zoals het kwam’. Prachtige woorden. Intussen dreven ze mee op de wind die deed waar wind nu eenmaal goed in is.

Wat is werkelijk en wat niet? Ik weet een paar dingen héél zeker. Dat PSV heeft verloren, vanwege een gemiste penalty en dat het Boekenweek is. Dat laatste komt omdat dat is zo afgesproken. En afspraak is afspraak.

Fijne dag.

Share This:

Een rode loper, feministische karnemelkkutjes en een beeldenparade

2016-03-08-001Feministische karnemelkkutjes. Ik had de behoefte er even op te reageren. Vond het te gemakkelijk gevonden en ingezet om leuk uit de hoek te komen. Misschien heb je veel te danken aan die “feministische karnemelkkutjes…”. Enige dankbaarheid zou op z’n plaats zijn denk ik. Ik schreef het maar als goedbedoeld commentaar op haar stukje tekst. Het antwoord, dat overigens zeer snel volgde, ging over de dag te beginnen met een vleugje sarcasme. Misschien had ik het vleugje zo vroeg op de dag gemist, dat kan ook.

Ja, het was gisteren Internationale Vrouwendag. En dat zouden we weten ook. Het was een mooie dag. Via diverse kanalen kwamen er allerlei berichten en prachtige foto’s voorbij. Om ons te helpen herinneren, attenderen of om aandacht te vragen. Persoonlijk vond ik de foto van een werkende en in haar atelier beeldhouwende Camille Claudel het indrukwekkendst. Gelukkig deden allerlei verschillende musea aan de beeldenparade mee. Zelden kwamen er zoveel mooie en goeie, door vrouwen gemaakte kunstwerken, op één dag voorbij. Wat een genot!

Wanneer water stroomt dan zoekt het zich als groep een weg. Af en toe zijn er dingen die in de weg liggen of allerlei obstakels die een tijdelijke barrière vormen. Maar altijd, of het nu links of rechtsom is, komt water weer bij elkaar. Zoekt het andere druppels op en bereikt het haar uiteindelijke doel. Vond ik een mooi beeld en vooral een prachtige gedachte.

Zo is dat ook met vrouwenenergie als je het mij, als man, vraagt. Af en toe is er niets van te begrijpen en, lang of kort, staan wij als mannen met open mond te kijken naar wat er gebeurt en wat zich afspeelt. We proberen het wel, maar raken er af en toe ook een beetje door van slag. Maar dan herpakken we ons, dat gelukkig dan ook wel weer.

Wat de huid betreft wat een verschil tussen man en vrouw. Maar hun botten? Menselijk. – Ikkyu (15de eeuw).

Een jas ophouden? Een deur openhouden? Een vrouw voor laten gaan? Vind ik niet alleen passen, maar ook mooi qua vorm. Het is ook een kwestie van galant zijn. Andersom kan het uiteraard ook. Zulke bewegingen veroorzaken op alle dagen altijd een glimlach.

Het was een mooie beeldenparade gisteren. En de rode loper? Die was er in gedachten ook.

Fijne dag.

Share This:

Groei, de Lente en 'Adieu God'

Beeld en CoachingZachtjes, héél zachtjes
en ook nog eens langzaam
nadert het voorjaar.

Wees stil om haar niet te storen,
wees onder de indruk
om haar recht te doen.

Niet dat het nu uiteindelijk zulke indrukwekkende regels gevuld met woorden zijn geworden, maar het legt wel de vinger op de goeie plek. De lente komt eraan.

Het groeit in mijn bescheiden tuin. Het plopt en doet. Doet wat het moet doen. Het groeit omdat dat nu eenmaal de bedoeling is of schijnt te zijn. Wie of wat dat bedacht heeft? Ik heb geen idee, maar ben er zo blij mee dat ik er intens gelukkig van kan zijn. En dat elk jaar weer.

Intussen verandert mijn tuin in een soort van inspiratietuin. Oh, er valt nog genoeg te doen. Ik kan nog wel vooruit. Qua tijd en opbrengst schiet het niet op omdat de afleiding groot is. Misschien wel te groot. Dan is er weer een ronde en verroeste plaat die ergens rondslingert, dan valt mijn blik op een hartvormige steen. Dan weer zijn het de vogels die roepen of een kat die stiekem, alsof ik dat niet in de gaten heb, mijn tuin tijdelijk wil bewonen. Er is altijd wel wat. Daarom schiet het niet op, volgens Aardse begrippen dan wel te verstaan.

Een blik op mijn mobiele telefoon is ook funest. Bij ieder geluidje lijkt hij (of is het het?) me te roepen. Bij ieder geluidje val ik als een hongerige of zelfs verslaafde aan. Ik wil blijkbaar niets missen. Kan het uiteindelijk wel als het erop aan komt. Dat weet ik gelukkig ook.

Een piepje, of nieuwsplopje zoals je wilt, ging over een woordenclash tussen Tijs van den Brink en Midas Dekkers. Tijs, niet echt mijn favoriet (en dan druk ik me nog mild uit) en altijd slecht op foto’s staand, interviewde Midas voor het programma ‘Adieu God?’. Ik moest wel even kijken. Bij Midas hing ik aan de lippen, genoot van elk woord en bemerkte dat ik een lift kreeg tijdens zijn reis. Een reis door zijn geschiedenis, denkwereld en meningen.

“Er is niemand die op ons past.”.

Arme Tijs. Ik zag hem al snel verbleken. “Mislukte kindjes” en “Mormels” vanwege zijn zwaar gehandicapte zus die tot het einde in een inrichting verbleef. Midas was op stoom en raakte op drift. “Een dierentuin uit de hel van Jeroen Bosch.”.

“Zij werd liefderijk in leven gehouden, waar het misschien beter was geweest om haar liefderijk niet in leven te houden.” De gesputter en de protesten van Tijs lieten Midas nog meer kolen op het vuur gooien. Ik zag het ondertussen in de Hel al aardig warm worden. “De schepper die dat in elkaar heeft geknutseld, zou ik wel eens in een donker steegje willen tegenkomen…”

Adieu God. En wat een indrukwekkende uitzending.

“Elke dag levertraan was erger dan het misbruik bij de Katholieken…”.

Verdoofd maar ook helder en wakker liep ik door de (inspiratie)tuin. Op zoek naar voorwerpen, groei en nog te bewerken beelden. Een vroegere vlam noemde me ooit, toen bij haar de verliefdheid over was, ‘nou niet bepaald een man van de wereld’. Klopt niet. Ik ben een man van de wereld, maar misschien niet volgens Aardse maatstaven en metingen.

Ik wil nog wel verhuizen, dat gaat ook nog wel gebeuren. Mijn tuintje neem ik dan mee. Gewoon omdat dat kan.

Fijne en inspiratievolle dag.

Share This: