Tag Archives: den bosch

Bosch Open Expoza

Willem_Twee-BOEBosch Open Expoza

19.03 t/m zo 24.04 | Opening: Za 19 maart 15:00 uur

Locatie: presentatie ruimte 1e verdieping
Discipline: beeldende kunst
Kunstenaar: B.O.E.

Opening: Za 19 maart 15:00 uur

De werken in de tentoonstelling in de Willem II Fabriek zijn geselecteerd en gecureerd door Rene Pingen, directeur Stedelijk Museum ’s-Hertogenbosch en Ivonne van der Velden, curator-coördinator Kunstencluster Willem II Fabriek.

Bron en lees verder…

Share This:

Een hooiwagen, de Hemel en een Hel

Jeroen BoschZoals het buiten gestaag regent, druppelen ook mooie nieuwsberichten binnen. Het is goed dat het de weegschaal van nare en mooie berichten een beetje in balans probeert te houden. Teveel narigheid lezen kan zo haar gevolgen hebben. Als een struisvogel door het leven gaan kan ook niet. Het is allemaal ver van mijn bed is lijkt mij ook geen fijne houding. De kunst van het balanceren met al die enorme hoeveelheden aan informatie en ook nog eens een veelvoud aan narigheden is een kunst op zich. Levenskunst.

Dat de “Hooiwagen” van Jeroen Bosch voor het eerst naar Nederland komt is, voor mij althans, zo’n heerlijk bericht. Jeroen (Jheronimus of Hiëronymus) Bosch. In een eerdere blog, 11 augustus 2015, kwam deze geweldenaar al voorbij vanwege een bezoek aan Den Bosch. De stad om je aan te laven. Een stad waar je snel de bus naar de Efteling kunt nemen als je er zin in hebt.

De Hooiwagen komt dus naar Nederland. Het is een van de topstukken van Jeroen. Een onderdeel van een drieluik met links de verbeelding van de Hemel en aan de rechterkant de Hel. In het midden is een hooiwagen te zien die door een hysterische mensenmenigte wordt belaagd. Iedereen probeert een beetje hooi te bemachtigen terwijl de hooiwagen wordt voortgetrokken door demonen. Achter de kar lopen de hoogwaardigheidsbekleders. Tussen de bekleders lopen een Koning, enkele edelen en de Paus. Het is een indrukwekkend schilderij en drie taferelen die op het netvlies kunnen blijven plakken. Het kan je in ieder geval aan het denken zetten over het hoe, waarom en gevolg.

Het drieluik heb ik nog nooit in het echt gezien. Het gaat nu voor het eerst Spanje verlaten, na een verblijf van 450 jaar. Normaal hangt het in het Prado-museum, een andere versie in het Escorial. Het drieluik zal op haar tocht voorzichtig allerlei grenzen passeren, hoogstwaarschijnlijk onder de allerbeste omstandigheden in verband met haar kwetsbaarheid.

Kunst kan véél doen. Een open deur, ik weet het. Maar er was een moment gisteren dat ik aan vluchtelingen dacht met Europa als enorm grote hooiwagen. Ik geloof dat ik ook de overweging zou maken om in een bootje te stappen. Ik ben er vrijwel zeker van.

De hooiwagen. Een topstuk. Een must-see. Maar dan graag in alle stilte.

Fijne dag.

Share This:

Bewegende lippen, zichtbare stilte en ogen in rust

Omdat het gewoon een leuk spel is. Als tijdverdrijf. Als je dan toch moet wachten. En het geeft inspiratie. Mij althans.

Op een perron zitten of heen en weer wandelend mensen bekijken. Meestal heb ik dan verschillende opties. Of ik ga indenken hoe het leven van die andere reiziger eruitziet en het verhaal er bij bedenken of ik ga onder woorden brengen van wat ik zie. Benoemen dus. Een combinatie van beiden kan ook.

Benoemen doe ik uiteraard in mezelf en niet hardop. Ik vind het namelijk nog steeds geen gezicht wanneer ik mensen zo in het luchtledige zie praten. Geen zichtbare mobiel, wel goed hoorbaar geluid en bewegende lippen. Dat beeld. Vind ik persoonlijk geen gezicht. Maar ieder z’n ding. Leven en vooral laten leven.

Het benoemen helpt om de waarneming aan te scherpen. Ik kan het iedereen die fotografeert of op een andere manier met beelden bezig is van harte aanbevelen. Een man die langzaam en met een onregelmatige pas voorbij wandelt. Kijkend naar. Ja, naar wat? Naar een ogenschijnlijk niets of toch naar iets? Een zwarte tas die stevig word vastgehouden. Wat zou er in kunnen zitten? Een krant of een boek? Wat zou hij dan lezen? Iets spannends, luchtigs of interessants? Of toch de saaie papieren van kantoor? Misschien iets wat een collega hem op het laatste moment nog even in z’n maag splitste? Waar hij echt vandaag nog even naar moet kijken? Zich in moet verdiepen?

Benoemen helpt ook om te weten wat ik zou willen fotograferen als ik dat zou doen. Een oogopslag, een licht trillende wimper. Dansende haarlokken en schier eindeloos lijkende benen. Rood gestifte lippen. Het net teveel ontblote tandvlees wat ik fotografisch zou moeten zien te vermijden. Het uitbundige of juist dat meer ingetogen. De gulle lach. Zichtbare stilte en ogen in rust.

Zo gaan de tien minuten wachtend op de trein naar huis wel heel snel voorbij. Of zal ik toch maar de volgende intercity nemen?

Fijne dag.

Share This:

Treinreis (2.0), dwarsliggers en de waarneming

Beeld en Coaching

Treinreis 2.0. was gevuld met fladderende spoorgedachten die ritmisch werden ondersteund door gelegde dwarsliggers onder me. Ik heb me nooit eerder zo sterk gerealiseerd als gisteren dat de spoorstaven onder me bij elkaar worden gehouden door die dwarsliggers.

Stenen tussen de dwarsliggers worden steenslag genoemd. De dwarsliggers zijn ingebed. Het ballastbed zorgt voor stabiliteit, het dempen van de trillingen en voor de afvoer van overtollig regenwater. Het speuren op internet levert vaak verrassende weetjes op.

Ingebed. Ook zo’n mooi woord. Dat mijn waarnemingen een ondergrond en oorsprong hebben wist ik al wel. Maar de gedachte dat ze ingebed of omsloten zijn was een rijke aanvulling.

Het landschap door het raam en in de andere wereld was rijkelijk gevuld. Als messen door boter snijdende lijnen met in de verte verdwijnende punten werden afgewisseld door perspectief en horizontalen. De steeds sneller bewegende trein gaf de waarneming een telegramtintje.

Tijdloze en geschiedenismomenten. Perceptie en perspectief. Horizontalen versus de verticalen. Elkaar beconcurrerende wolkenluchten. Strelende sferen en dansende energieën. Beperkende hekwerken en grenzen.

Bevolkte of lege perrons. Rookkolommen of roosters die een rookput afschermen. Toestemming of beboeten. Uitzichten op grauwe blokkendozen die flats worden genoemd wisselen af met drempelloze bungalows. Berenklauwen in een frame met vrolijk rondrennende paarden. Draaiende molenwieken en ademloze vergezichten. Troosteloze en meelijwekkende industrieterreinen. Vanaf het spoor zichtbare achterommetjes van oude rijtjeshuizen.

Uitstekende zendmasten en water in doorsnijdende kanalen. Overbruggende spoorviaducten die het landschap verdelen. Vanaf het spoor is het afwisselend. Lusteloos en landerig word ik er echt niet van.

Op het station is het druk. Eftelingbezoekers en bepakte rugzakjes. Te dikke mensen en vettige broodjes. Hitsige scholieren. Af en toe een zichtbare kalverliefde in de dop. Vallende druppels en schuilen onder een afdak. Stadswapens in de vorm van een adelaar of het machtige symbool van een lekkere Bossche bol. Vervoerder Arriva komt langzaam het beeld in rijden.

Inchecken en reclame zien van reisaanbiedingen en het plannen van stadsbezoeken. Houdoe klinkt als warm gedag zeggen. De naam van een Koning gekoppeld aan een sigaar en een college is grappig. Dat een ziekenhuis de naam draagt van een grote maar inmiddels overleden schilder is heeft iets van respect.

Oude meisjesharen gevuld met hairspray. De wind heeft er geen vat op. Het grijs is voldoende gecamoufleerd door donkerblonde verf. Wenkbrauwen zijn vervangen door een zwarte streep. De Mobylette is ingeruild voor een glanzende scooter.

Afwisseling. Schilderachtig. Reizen is geen moment saai.

Fijne dag.

Share This:

Een brug, provoceren en de verbinding

GrensrechterTja, wat is duur? In Den Bosch hebben ze een nieuwe bug geopend. Een brug compleet met stadspark, gratis wifi, een lift voor wie niet kan of de trap wil oplopen en zelfs een soort van vloerverwarming. De vloerverwarming is aangelegd omdat er, wanneer het vriest, op de voetgangers en fietsbrug geen zout gestrooid kan worden. Een 10 meter brede brug met een lengte van 250 meter van 17,5 miljoen euro. Het kost wat, maar dan heb je ook wat.

De foto’s van de brug zien er fantastisch uit en het hele idee nodigt mij in ieder geval uit om er snel een kijkje te gaan nemen. Ik wil wel ervaren hoe het is om al slalommend tussen het groen door van de ene kant naar de andere te lopen.

De brug verbindt het moderne Paleiskwartier met het spoor aan de overkant. Het mengsel van geel en rood doen op de foto’s een beetje verroest aan. Ze geven althans die indruk. Als liefhebber van kleur hou ik wel van zo’n aardse en roestige uitstraling. En als bewonderaar van de vorm als fenomeen ga ik denk ik een plezierige overtocht maken en genieten.

‘La Moschea’. In het Ijslandse paviljoen op de Biënnale van Venetië schijnt enige beroering te zijn. De schijnbaar behoorlijk provocerende installatie van Christoph Büchel laat daar nogal wat stof opwaaien. Het beeld van een moskee in een voormalige kerk zal voor sommige mensen bijna niet te verteren zijn. De Santa-Maria della Misericordia, een mooie naam voor een kerk, is privé-eigendom en Ijsland heeft dat voor de periode gehuurd.

De kunst en het idee van de kunstenaar Christoph Büchel doen intussen waar ze goed in zijn. De kunst in ieder geval. Als er één ding is waar de kunst zeker goed in is dan is het wel provoceren. Intussen hebben diverse moslims de moskee, de enige die Venetië nu rijk is, ontdekt.

Stadsbestuur en prefectuur, een mooi woord met een klassieke uitstraling, houden ondertussen hun hart vast en hebben zo hun bedenkingen en vragen. Ze vrezen dat de installatie het doelwit kan worden van of islamofoben of van moderne moslimextremisten. Het liefste zouden ze hebben dat er in de moskee niet wordt gebeden.

Ik vind het idee van Christoph Büchel boeiend en Den Bosch is een mooie verbinding rijker. En terwijl in Rusland gisteren een grote colonne met de uitstraling van spierballentaal langs kwam ga ik me vandaag met een voetbalwedstrijd bezig houden. Ik ben reuze benieuwd en ga proberen om daar een boeiende fotoreportage van te maken.

Vanmiddag kan er ’n club kampioen worden. En kampioen kan er tenslotte maar één zijn. Dat is een simpele aloude sportwet.

Fijne zondag.

Share This:

Op zoek naar dé vorm…Nr: 626 #DenBosch

Den Bosch

Share This:

Op zoek naar dé vorm…Nr: 625

Den Bosch

Share This:

Op zoek naar dé vorm…Nr: 620 #DenBosch

Hart

Share This:

What if, een konijnenhol en het perspectief

Den BoschWhat if..? Wat als je aan dingen zomaar voorbij gaat?
Met de klemtoon op het woord zómaar, blijft het rondzingen in mijn hoofd en gedachten. What if, there is another perspective…? Het rijmt nog leuk ook.

Het was gisteren een mooie reis naar Den Bosch, het museum en het werk van David Hockney. Natuurlijk zou ik véél meer te zien krijgen maar zijn werk was de rode draad tijdens de reis.

Per trein is een ideale opmaat voor zo’n journey. Ik had uitzicht op een slapende jonge man die niets anders kon doen dan toe te geven aan het slaapgebrek. Op een gegeven moment moet je wel. Waarschijnlijk was het tijdens het uitgaan erg laat geworden.
In de stoel voor me wiegde een wollen mutsje heen en weer. Ik had uitzicht op blauwe gebreide bloemfiguren verweven met de tint van gebroken wit. Het mutsje kwam net boven de rand van de stoel voor me uit. De cadans van de rijdende trein sloeg de maat.

Buiten was het uitzicht spannender. Het was mistig boven en in de weilanden. Plotseling opduikende bomen in het landschap, beknotte wilgen aan de rand van het water. Drie op een rij of nog ’n boom erbij effecten. De wereld, mijn belevingswereld, is een verzameling van beelden. Een image gallery. Een levenslange tentoonstelling.

Den Bosch is zó mooi. Het is sprankelend en levendig. Het heeft hoekjes, gaatjes, doorkijkjes, steegjes, oude panden en water. Leuke winkeltje en horeca, véél horeca. Samen vormen de onderdelen het stadslandschap van Den Bosch.
Nog niet verwaaide confettie laat sporen na van het afgelopen carnaval. Twee feestballonnen in rood en geel geven een aanvulling in het beeld, het is als een toetje. Ik word als kijker getrakteerd en laat het me smaken als was het een Bosche Bol. Kleuren, lijnen , vlakken en weerspiegeling zijn het hoofdmenu.

David Hockney’s schilderijen waren het activeringsmechanisme voor de reis. Alsof er een knopje was ingedrukt. Push the button of Down in to the rabbit hole. De zaal waar ze hingen was het konijnenhol. Zeldzaam mooi, prachtig, kleurrijk en met een zwierigheid gemaakte beelden hingen aan de wanden stil te zijn. Collage’s van drie bomen in het landschap en telkens in ’n ander seizoen geschilderd. Een aanrader voor wie aandacht en liefde heeft voor.
Hockney heeft gewerkt, gezocht en gevonden en laat de kijker proeven en smikkelen. Ik likte mijn vingers af, kleuren zaten rondom mondhoeken. En het smaakte naar meer, véél meer.

De rest van de tentoonstelling was ook fantastisch. Picasso, Munch, Chagall, Tinguely”s beeldbrieven, Christo, Lichtenstein en een Warhol. Tevéél om het allemaal op te noemen en namen zijn eigenlijk onbelangrijk en ondergeschikt aan het werk. Wat de kunstenaars gedaan hebben en ons willen meegeven is verrijking.

Zalen vol met prachtige, grappige, ontroerende en vooruitstrevende ontwerpen van jonge vormgevers zag ik ook. Duurzaamheid en hergebruik van materiaal en grondstoffen ploppen als visie omhoog. Er is een nieuwe lichting designers aan het opkomen die zich daarmee bezig houdt en zich er sterk voor maakt. Visie en heldenmoed beloven mooie dingen. Een prachtige tafel gemaakt van hergebruikt kunststof of een in 3-d geprinte stoel waarvan het digitale bestand zomaar  en gratis is te downloaden. Een eruptie van inspiratie van een spuwende vulkaan.

Dat de terugweg een andere was dan de heenweg, lijkt me logisch. Tenslotte rijdt de trein de andere kant op. Dat het landschap was veranderd is ook een kwestie van logica. De mist was vertrokken, zonnestralen hadden met blijdschap de ruimte ingenomen. Kleuren waren getransformeerd en vormen veranderd door het licht.
Mijn rugzak was aangevuld met inzicht een stuk voller dan op de heenweg.

De leukste opmerking tijdens het bezichtigen van al het werk kwam van een meisje dat samen met een vriendinnetje gearmd naar een schilderij stond te kijken. Het schilderij had twee kleurvlakken. Een helderwitte aan de onderkant en een diepblauwe erboven. De scheidslijn tussen de twee liep scheef als een scheeflopende horizon.
“Ik zie niks…” zei het stralende meisje met vlechten.

Ik wel. Kort daarvoor had ik mijn hoofd in het konijnenhol gestoken.
Thank’s David.

Fijne inzicht-dag.

 

Share This:

Den Bosch, Hockney en rijkdom

2015-02-21-1529Ik ben er blij mee en de ontstane opwinding is die als dat van een klein kind dat huppelend door de Bart Smit gaat. Die opwinding is een groot goed en wordt genoten als van een goed glas wijn tijdens een diner in een zes sterren restaurant.
Dat de ontstane foto is een mengeling is moge duidelijk zijn, het beeld is niet zomaar ontstaan. Het samensmelten van techniek en gebruikte beeldonderdelen geeft in dit geval gelukkig ook het 1 + 1 = 3 effect.

Vandaag ga ik op pad naar het NoordBrabants Museum. Een museum met een hoofdletter M. Ik hou van dit museum. Dat komt niet alleen doordat ze met regelmaat zulke bijzondere exposities hebben maar ook door de samensmelting. Het museum bestaat namelijk uit twee delen. Het oude deel, het voormalige provinciehuis en het modernere, er achter geplakte, deel. Twee verschillende belevingswerelden. De moeite waard om te her- en herbeleven. Telkens weer.

Ik verheug me onder andere op de zaal met vier schilderijen van David Hockney. “Vier monumentale schilderijen van David Hockney krijgen binnen de tentoonstelling hun eigen zaal. Ze reflecteren Hockneys beleving van de ‘oneindige variatie van de natuur’. De prachtige werken laten door hun losse verftoets en kleurgebruik zien hoezeer de kunstenaar geïnspireerd is door Vincent van Gogh.” (tekst: museum)

“Van Gogh zorgt ervoor dat je de wereld om je heen iets intenser ziet”, aldus Hockney. Mooi gezegd. Vincent heeft ons een rijkdom nagelaten die z’n weerga niet kent. Z’n brieven zorgen nog steeds voor prachtig leesvoer en een kijkje in de gevoelswereld van Vincent. Over zijn schouder mogen we even meekijken hoe hij als kok door de pan roerde. We mogen de geur opsnuiven en uiteindelijk proeven.
Ik zou wel eens een keer de zonnebloemen willen zien maar dan met een goed glas Bourdeaux onder mijn neusgaten en voorzichtig een slokje nemend. In hoeverre zou dat, afgezien van de alcohol (inkoppertje), mijn waarneming en beleving beïnvloeden? Zou ik de Franse zon en haar bepalende groei nog méér gaan zien en voelen?

Terug naar David Hockney, zijn schilderijen en zijn beleving. Ik verheug me erop. Door de ogen van een ander de dingen zien en ervaren is een rijkdom van onschatbare waarde. Die rijkdom is niet te meten en niet te registreren. Gelukkig maar.

Ik verheug me erop en voel nu al de opwinding. Heb namelijk nog nooit een werk van Hockney in het echt gezien, maar weet nu al dat ik er verliefd op kan worden. Kleuren, vormen, lijnen, verdeling en samensmelting. 1 + 1 = 3 maar dan in het kwadraat.

Liefde is niet te meten en niet te registreren. Is ook niet de bedoeling van liefde. We kunnen het volgens mij wel proberen te voelen en te verbeelden. De poging ertoe, de moeite, dàt is de ultieme rijkdom. Een rijkdom van onschatbare waarde.

Fijne liefdevolle dag.

Share This: