Tag Archives: Arnhem

Schommelen, kind zijn en de kunst van leven

Sonsbeek Park

Fotografie Francet van Mackelenberg

Als je het kind in jezelf bent verloren, wie moet je dan om raad vragen?

Ik heb weer een mooie serie gevonden om te bekijken. Noors en gaat over een relatietherapeut met de voor ons in het Nederlands mooie voornaam Dag. Deze relatietherapeut heeft de opvatting dat je beter alleen kunt zijn of leven. Hij houd iedereen af en buiten de deur van zijn appartement dat hij beveiligd met een stuk of wat sterke ijzeren sloten.

Dag geeft dus advies aan de meest uiteenlopende stellen en leeft in zijn uppie. Dag denkt het prima voor elkaar te hebben, totdat. Totdat. Ja, totdat hij een geforceerde blind-date heeft met de uiterst aantrekkelijke Eva. De serie is een kijktip, lust voor het oog en liefhebbers van gekte en absurdisme.

Als je het kind in jezelf bent verkoren, wie vraag je dan om raad? Ik moest even denken aan de Kleine Prins en zijn wijze woorden. En aan het schommelgevoel tijdens het afgelopen zondag bezoeken van de tentoonstelling in het Sonsbeek Park (Arnhem).

Het speeltoestel, compleet met klimrek en glijbaan is een kunstwerk. De naam van de kunstenaar is me even ontschoten. Heb ik wel vaker met namen van kunstenaars.

In Nijmegen hebben we ook een kunstwerk met een schommel. Eigenlijk is het meer een monument. Dichtbij de Marikenstraat en op het Raadhuishof. Ik kom er regelmatig langs. Slenterend, wandelend of op weg naar.

Anders dan de kunst in Sonsbeek, is de schommel afgezet met een hekwerk. Ieder jaar is daar een herdenking van de slachtoffers die vielen tijdens het bombardement (763 slachtoffers). Op de plek van het monument kwamen 24 kinderen en 8 zusters van het instituut Saint-Louis om.

Ik begrijp het wel. De kunstenaar heeft de schommel die ietsje door de zwaarte kan bewegen gebruikt om de ernst te benadrukken en om de toeschouwer even stil te laten staan.

Ik snap het wel. Maar had zo graag juist op die plek schommelende kinderen gezien. Als levende bewijs ook dat je het kind niet moet verliezen. Als onbekommerde speelenergie om de slechte energie te verdrijven. Om recht te breien dat wat krom is.

Grote mensen daar kun je beter soep van koken schreef Guus Kuyer ooit. Ook waar.

Fijne speelwoensdag.

Share This:

Op zoek naar dé vorm…Nr: 924

Arnhem

Share This:

Op zoek naar dé vorm…Nr: 899

2016-05-06-5658

Share This:

Shinkichi Tajiri, Arnhem en Park Sonsbeek

Tajiri-Kunst-ArnhemVoor de zekerheid keek ik maar even of ik er niet toevallig op was te ontdekken. De foto plukte ik van het internet omdat ik er geen uit die tijd heb. Het onderwerp is de AKU-fontein op het Gele Rijderplein in Arnhem. Voor mij een plek met herinneringen en achtergelaten sporen. Ik kan me nog herinneren dat ik daar op de rand van de fontein zat. Hoogstwaarschijnlijk in korte broek, smalle schoudertjes, sandalen aan mijn nog kleine voetjes.

Moest eraan denken terwijl op de televisie de term ‘Verweesde kunst’ viel. Rijksbouwmeester, je zult die titel hebben en meedragen, Floris Alkemade vindt dat de kunst in de openbare ruimte beter moet worden beschermd. Hij pleit voor een database voor alle kunst in de publieke ruimte.

‘Verweesde kunst.’. Moest denken aan de figuur Oliver Twist, zeker na dat item en versterkt terwijl ik de afbeelding van linksboven afspeurde. Het zou toch wat zijn geweest wanneer ik mezelf als jochie had teruggezien. In beeld gebracht door een onbekende fotograaf. Vastgelegd. Bevroren in een tijdsmoment.

Ik heb iets met Arnhem als stad maar dat spreekt voor zich. Ben er geboren, getogen en gevormd. Bij de letters AKU begint er iets te kloppen, waarschijnlijk is het de opwinding vanwege mijn opa van vaders kant die daar 40 jaar werkte en omdat wij vroeger letterlijk onder de rook woonden. De geur (stank!) van de AKU had iets aparts. Helemaal zuiver was het niet. Ik hoor mijn moeder nog steeds een zucht slaken na het bekijken van het in de kast staand zondagse servies. Een bruin laagje lag erover. Was het die AKU rook of toch de rook van de sigaretten? Zal het nooit zeker weten.

In het zelfde programma kwam fotograaf Ed van der Elsken voorbij. Ed. Enfant terrible van zijn tijd. Vraag me nog af op deze ochtend hoeveel enfant terrible Nederland kent of kende. Waarschijnlijk net zoveel als dat er mensen in het verzet zaten. Enfant terrible, letterlijk vertaald betekent verschrikkelijk kind. Opnames van Nozems en Bohémiens. Meiden met grote getoupeerde haardossen, lange benen en ultra korte rokjes. Ed legde het vast. Voor ons en voor de geschiedenis. Om van te leren en je aan te vergapen.

Terug naar de foto, de AKU fontein en het beeld van Shinkichi Tajiri. Dat staat er al sinds ik me kan heugen. Messing buizen en gegoten bronzen onderdelen. ‘Explosieve Krachten van de Natuur’, zo noemde hij het zelf. ‘Libelle’ zou ook kunnen. ‘Kamikazevliegtuig’ is een andere, niet liefkozend maar ontstaan vanwege zijn Japanse afkomst.

Ik hoor mijn moeder nog zuchten vanwege de AKU. Hoor nog haar vertelling over de evacuatie en de lange wandeling ‘helemaal naar Amersfoort’. Zie nog de verlamde rechterhand, kwam door een granaatinslag, van mijn grootvader van vaders kant. Zie nog de uitgesproken woorden voor me van Oliver Twist.

‘Verweesde kunst’. Toeval of niet? Een paar dagen geleden plaatste ik twee fotografieworkshops online. ‘Ontdekkingen in Park Sonsbeek’ in Arnhem. Voor beginners en gevorderden. Zin om mee te gaan? Dan gaan we wandelen in dat prachtige Park Sonsbeek en zal ik je ondertussen wegwijs maken in de wereld van de fotografie.

Misschien moet ik ook maar een kunstwandeling inplannen. In Arnhem en andere steden. Heb daar wel zin in. Op zoek naar de Kunst en sprokkelend naar de essentie.

Fijne donderdag.

p.s. Voor het opgeven voor een van de beiden workshops (beiden kan natuurlijk ook). Klik dan op hier…Basis en Gevorderden

Share This:

Op zoek naar dé vorm…Nr: 790

Arnhem Museum

Share This:

Op zoek naar dé vorm…Nr: 788

Mart van Zwam

Share This:

Op zoek naar dé vorm…Nr: 786

Mart van Zwam

Share This:

Thuis, de waarheid en een voedselpakket

Mart van Zwam“Een kunstenaar moet zoeken naar de waarheid achter de dingen.” aldus Charley Toorop. De tekst was duidelijk en helder en hing er uiteraard niet voor niets. Niet omdat het mooi is, bij de aankleding of uitstraling van het museum hoort, maar gewoon omdat geschreven woorden nou eenmaal met een eigen geluid spreken. Maar goed, dat vind ik dan. En ik was thuis. tenminste, zo voelde het.

Wat nou eigenlijk thuis is en als thuis aanvoelt heeft voor mij iets mysterieus. Het lijkt bedekt met een sluier waardoor de helderheid soms ver is te zoeken. Of in het geval van thuis zijn, de werkelijke plek niet precies is te duiden. En ik hou nu eenmaal van een beetje mysterie. Ik hou van het vage en van het ontdekken, want dat laatste is nu juist het leuke en de boeiende kant van mysterie en de vaagheid.

Ik was dus thuis. Thuis in het Museum in Arnhem. Het museum dat op hun website de aanvullende tekst heeft staan “Ruimte voor realiteit”. Ik was thuis op de Utrechtseweg. De lange stijgende weg met haar mooie panden en prachtige vergezichten op de omgeving.

Een paar schilderijen uit de vaste collectie hingen niet waar ze normaal gesproken hangen. Kennelijk waren ze uit logeren, misschien waren ze toe aan restauratie. Ik miste bijvoorbeeld de vrouw in de rode jurk en haar lichtbruine jas. Ik kan me nu niet herinneren wie dat heeft geschilderd. Misschien ook niet belangrijk. Dat specifieke schilderij moet ik altijd even gedag zeggen. Dat hoort nu eenmaal bij mijn bezoek aan het museum. Net zoals ik Monsieur Jacques van het Kröller-Müller Museum even gedag moet zeggen wanneer ik daar thuis ben.

Het museum is ook een goed huis om je verjaardag te vieren. Dat bleek in ieder geval weer eens. Het is gewoon een goeie plek om even stil te staan bij de waarheid dat tijd en vooral haar aanduiding zeer betrekkelijk is. Maar ook hoe bepalend het kan zijn. Niet alleen bepalend hoe je je voelt maar ook wanneer. De manier waarop lijkt net zo divers als dat er kunstwerken zijn. Toelaten en accepteren zijn soms wonderlijke en grappige bewegingen. Kunst heeft zo haar eigen spiegelend effect.

De tentoongestelde kunt was wéér om van te smullen. De cappuccino was lekker en het broodje beenham was zeer welkom. Dat zocht in de pauze haar weg in mijn lijf en gaf de nodige brandstof.

De zon gaf het beste wat ze had en deed een lieve duit in het zakje. Het complete voedselpakket stond ver verwijderd van fastfood zijn.

Fijne dag.

Mart

Share This:

Op zoek naar dé vorm…Nr: 776

Fotografie Mart van Zwam

Share This:

Op zoek naar dé vorm…Nr: 682

Aardgasbus Arnhem

Share This: