Category Archives: Blog teksten

Video: Meanwhile in Thailand!

https://www.youtube.com/watch?v=yAalKiMOpDQ&t=2s

Share This:

Maggie Smith, een zonderling en een busje

lady-in-the-vanDe toetsen waren als kamers. D-majeur, C-mineur. Lichte en donkere kamers. In een huis. Het huis was de muziek. Aldus de ‘Lady in the Van’.

Ik viel er gisteren in, niet in het busje, maar in de film. Halverwege ergens. Behalve dat het verhaal echt was gebeurt en de vrouw in het busje nadrukkelijk heeft bestaan was het Engels om van te genieten.

Miss Mary Shepherd parkeerde op een dag een busje, besloot er niet meer weg te gaan en bleef vijftien jaar op de oprit van toneelschrijver Alan Bennett. Ze was zonderling, rook niet fris, was niet aardig en manipuleerde toneelschrijver Alan Bennett. Mary had zo haar eigen regels, trok zich van niemand iets aan. Leefde haar leven zoals ze het (be)leefde.

De film maakte op mij in ieder geval indruk. Niet alleen om de af en toe indrukwekkende woorden, de hillarische momenten of die van droevenis. Meer ga ik er niet over verklappen, laat ik er niet over los. Kijk zelf maar.

Ik vroeg me na afloop van de film af hoe groot het aantal ‘zonderlingen’ bij ons op straat nog gaat groeien met het oog op de aanstaande verkiezingen en een nieuw te vormen kabinet. Maart 2017 komt steeds dichterbij.

Maggie Smith. Een betere actrice konden ze er niet voor vragen. Maggie speelde briljant, vond ik dan. Droeg de film. En de sfeer was op en top Engels.

Hokjes, kaders, grenzen. Zelfs een cirkel houdt dat wat er zich in bevind in haar greep. Eenmaal los ervan is er die andere wereld. Die rijke en andere wereld. En de vrijheid!

Wanneer ik vandaag een zonderling tegenkom kijk ik zeker met andere ogen. Dankzij Maggie Smith, toneelschrijver Alan Bennett en niet te vergeten Miss Mary Shepherd…The Lady in the Van.

Mooie zonderlinge zondag.

Share This:

Obesitas, Wall-E en EVE

Wall-EEven wat cijfers. Met z’n allen moeten we 50 miljoen kilo zien kwijt te raken. Een kwart van de Nederlanders brengt 8 1/2 uur per dag inactief door. Een viertal bariatrische chirurgen schreven dat en nog veel, véél meer in de Volkskrant. Genetische, gedrags en omgevingsfactoren kwamen voorbij. Evenals het aantal van 30 maagverkleiningen per week die ze uitvoeren. En het feit dat ze de vraag niet aankunnen.

Dat mensen aan kunnen komen van diëten wist ik niet. “Door afvallen verlaagd energieverbruik en zullen hormonen streven naar het eerdere te hoge gewicht.”.

Ik vond de woorden in de brief helder maar ook zeer zorgwekkend. Moest ook even denken aan Wall-E, dat kleine robotje dat alsmaar bezig was ‘onze’ rommel op te ruimen. En aan die laatste mensen die de onbewoonbaar geraakte Aarde waren ontvlucht en in hun stoelen het ruimteschip rondreisden. Op zoek naar vermaak en geprogrammeerde vertier. Ze kwamen niet meer in beweging. En uiteraard, vooral ook, dacht ik ook even aan Eve. Het zo mooi gevormde en uitdagende robotje.

Ik zie ze steeds vaker op straat, anno 2016. De mensen die zich voortbewegen op hun scootmobiel. Soms zijn ze op hoge leeftijd, Soms zijn er ook krukken aan boord. Af en toe kom ik een man in de supermarkt tegen, zicht en merkbaar een vaste klant want aan de kassa kennen ze hem, op zijn scootmobiel. Voor zich, in het mandje om spullen, boodschappen, in te  vervoeren. Maar altijd met een scheepslading aan blikjes bier.

Ik mag er niks van vinden, of een oordeel over hebben. En vooral niet veroordelen. Maar als beschouwer voel ik me meer en meer een toeschouwer bij een ballet van obesitassers met een choreografie dat bedacht is door onder andere suiker en frisdrankproducenten.

Lijven die schommelen, vetlagen die trillen, over elkaar heen vallen als waren het rolmopsen of Michelin-mannetjes en vrouwtjes. Nee, oordelen of veroordelen is niet goed. Compassie voelt beter.

Zelf ben ik een kilootje of drie te zwaar. Die moeten er maar eens af. Nu!

Mooie zaterdag.

 

 

Share This:

Bob Dylan, lofuitingen en de wereld van de poëzie

Beeld en Coaching “How does it feel, ah how does it feel? To be on your own, with no direction home. Like a complete unknown, like a rolling stone.” Gisteren won hij hem dan, de Nobelprijs voor literatuur. Verdient.

Robert Allen Zimmerman. Oftewel Bob Dylan, de prijs is je van harte, van harte gegund. ‘Poëzie voor het oor’ las ik gisteren ergens. ‘Leidsman’ en ‘Voorbeeld’ passeerden ook op de weg gevuld met de prachtigste lofuitingen. Als rollende stenen, als gestrooide pepernoten zoals je wilt, maakten ze indruk en smaakten ze naar meer.

Onderzoekers tellen minstens, minstens dus, 2 biljoen sterrenstelsels in het heelal. Dat zijn dus de nieuwste en laatste schattingen. Ondertussen won Floortje Dessing gisterenavond uiteindelijk de Gouden Televizier-ring. Van harte gefeliciteerd!

“Ik ben een fan van Dylan, maar dit is een nostalgieprijs. Gewrongen uit ranzige prostaten van seniele, bazelende hippies.”. Aldus Irvine Welsh. Schots en schrijver. De twee woorden in een zin geplaatst levert iets grappigs op.

Op straat gevonden (echt waar!) lectuur is zeker geen poëzie. Het vinden ervan weer wel.

2 Biljoen sterrenstelsels en ergens, ergens in het rijke Universum ontstaat poëzie. Omdat het kan, omdat het zo moet zijn.

Een fijn weekend.

 

Share This:

Een sfinx, een raadsel en op twee benen zijn

Beeld en Coaching Een syrinx. Een syrinx is het ‘spraak’ orgaan van een vogel. Wist ik niet, kan ik ook zomaar weer vergeten. Zestig miljoen jaar geleden kon een gans al haar geluid laten horen zoals wij het kennen. Dat beweren de wetenschappers die de syrinx hebben gereconstrueerd. Volgens hen vlogen de ganzen toen al gakkend over de ijsvlaktes van Antarctica. In wezen is er, volgen wetenschappers, niets verandert. Aan dat geluid dan.

Ik weet niet waarom maar moest direct, of opeens (anders, maar toch een verschil) aan een sfinx denken. Het eerste aan de sfinx van Gizeh, komt waarschijnlijk door de geschiedenis en de verhalen rondom de Egyptenaren. De tweede aan wie ik moest denken was aan Oeidipus. Aan het orakel en het raadsel.

“Wat heeft ’s morgens vier benen, ’s middags twee en ’s avonds drie?”

“De mens”. Tijdens de eerste levensjaren (s’ochtends) kruip je op vier, de jaren dat je loopt (s’middags) heb je er twee en s’avonds zijn de jaren dat je met een stok loopt en heb je drie benen.

Ik heb dat altijd een mooi en boeiend raadsel gevonden. Net zoals de mens grotendeels een raadsel is en blijft.

Stervenshulp mag bij een voltooid leven. De kop in de krant, zowel gedrukt op een knisperend en krakend exemplaar alsook op het beeldscherm geplaatst, staart me aan. Alsof ik er iets van moet vinden, alsof het wil roepen, alsof het me de vraag wil stellen wanneer een leven is voltooid?

Geen idee. Dat zal voor iedereen verschillend zijn. Ik leef nog altijd en voorlopig nog wel even (heel lang naar ik hoop) nog in de middag. Op twee benen dus. Af en toe een sprintje trekkend, dan weer stilstaand.

Mooie donderdag.

 

Share This:

Het creatieve proces, verveling en sceptisch zijn

Beeld en Coaching “Ieder mens heeft verveling nodig in zijn leven, want zonder verveling kan iemand niet creatief zijn”, stelt de Wit-Russische filosoof Evgeny Morozov.

Verveelde ik me al? Nee, ik zocht tussen al die plannen en prikkels zijn naam even op.

Evgeny Morozov is een blogger, internetscepticus, publicist en onderzoeker. Hij bestudeert de sociale en politieke gevolgen van nieuwe technologieën zoals sociale media en het internet. Geboren in 1984, Salihorsk, Wit-Rusland. Boeken: To Save Everything, Click Here, en The Net Delusion.

Poeh, ik loop al drie boeken achter om uit te brengen, uit te geven, te publiceren. Te schrijven ook. Alhoewel ik de laatste tijd behoorlijk bezig ben om woorden, flarden van gedachten, zinnen, hersenspinsels en bruikbaar beeldmateriaal van de laatste jaren bij elkaar te scharrelen.

Evgeny is, volgend de informatie op Wikipedia dus ook internetscepticus. Het klinkt als een beroep, als een vak wanneer je het zo leest. Ik vroeg me af terwijl ik het woord nogmaals las of je sceptisch zijn leert of dat het aangeboren is? Zit het in de genen of in je systeem? En in welke mate is iemand of ben ik zelf sceptisch?

Sceptisch zijn heb je af en toe nodig en is tegelijkertijd best handig om een of de volgende stap te zetten lijkt me. Een volgende vraag die opborrelde, zich aandiende, was in hoeverre septisch zijn je kan blokkeren in het creatieve proces.

Ik hou van vragen, hoef niet direct antwoorden. En wanneer ik ze wel wil dan ga ik ze gewoon opzoeken. Ik hou ook van fotograferen, van beelden. En van het werk van Picasso. En ik hou ervan wanneer kinderen er zomaar op los (kunnen) tekenen.

Mooie woensdag.

 

Share This:

Vincent, intieme details en een oordelende blik

Vincent van GoghVandaag is het de ‘Internationale Dag van het Meisje’. Wist ik niet, maar werd er op geattendeerd door Facebook. Facebook, waar je alles met elkaar kunt delen. Nou ja alles? Gisteren werd een advertentie voor de aanstaande collecte van het brandwondencentrum geweigerd omdat een afbeelding, lees foto, niet door de beugel kon.

‘Afbeeldingen die een lichaam als perfect of juist als ongewenst aangeven’ zijn volgens de regels van het bedrijf niet toegestaan.

Welkom in de wereld van de censuur. Bij mij bleef de vraag hangen van wat nu perfect is of wat ongewenst?

Gisteren stond ik bij de kassa van de supermarkt alwaar (mooi woord) een personeelslid van diezelfde supermarkt haar lunch kocht; een broodje met kaas en een blikje Energy. Ik keek naar haar overgewicht en dacht er het mijne van. Ja, ook ik heb op z’n tijd last van een oordelendeblik, ben namelijk geen haar beter dan de rest. Voor je, of liever gezegd ik, het weet heb ik een oordeel klaar.

Tja, een oordelendeblik. En dat woorden meer kunnen duiden dan alleen dat wat ze zeggen. Zo kwam ik gisteren een mooi stukje tekst tegen van Vincent van Gogh. Vincent de kunstenaar die ik zo hoog aansla. De harde en noeste werker die me al zoveel inspiratie heeft gebracht.

In een van zijn brieven aan zijn broer Theo schreef hij het volgende: “Wat mij trof in de natuur was het verbazend echt, half ouderwets, half rustiek karakter van die tuin. En dat ik van ’t zelfde hoekje, behalve dat ik er verscheidende studies van maakte die ik vernietigde, tot drie keer toe een pentekening maakte, was juist omdat ik wilde geven dat karakter in enige intieme details, die niet makkelijk of vanzelf of toevallig uit te drukken zijn.”

Vandaag maar eens de dag doorlopen of door lopen. Door wandelen kan natuurlijk ook. Of slenteren, wat ik ook graag doe. Of desnoods een stukje ijsberen. Of gewoon de dag beleven als een schilder. Een schilder als Vincent.

Mooie dinsdag.

 

Share This:

Geen handje, losgeslagen mannen en een varen

Varen Geen handje, wel een varen.

Geen handje. Het was het eerste nieuwsfeit dat ik vanochtend onder ogen kreeg. Ik dacht direct: nou, als dit het voorbeeld is dat we onze jongeren mee willen geven dan zijn we vrees ik niet veel opgeschoten.

Ik moet het debat van afgelopen nacht nog terugkijken, hoop dat dat kan, maar het niet geven van een hand aan het begin was wel opvallend. De schamele en zuinige handdruk aan het einde sprak ook voor zich. Al met al lijkt het op een boek waarvan je de begin en eindregel al kent.

Gelukkig was er gisteren wel een varen, waar ik me bij afvroeg hoe het in Godsnaam (what’s in a name) mogelijk is dat zoiets qua kleur vorm en structuur überhaupt is bedacht. En uiteraard het groeiproces. Wat ik ook al zo bijzonder vind: Het groeiproces!

En dan is er nog dat licht. Dat verschrikkelijk mooie kortdurende herfstlicht dat niet alleen de vormen benadrukt maar ook streelt. Streelt over de varen en het binnenste van mij als mens. Lyrisch kan ik ervan worden. Opgewonden kan ik ervan raken.

Terug naar de maandag.

Maandag: De ochtend na het debat, het ontbreken van ‘het handje’ en de nieuwe week na het uitlekken van de ‘pussy-video’. En, oh ja: het zien van de beelden van ruige ‘Hooliganfreefights’.

Hooliganfreefights: Losgeslagen mannen die elkaar op een stille plek ontmoeten om eens goed te gaan matten en elkaar proberen de hersens in te slaan. Niet echt flink gegroeide hersens, lijkt me.

Nee, laat mij dan maar. Laat mij dan maar contact hebben met een varen. De varen die ik in stilte even bedankte voor het poseren.

Mooie week.

 

Share This:

Het licht, Henri Matisse en mijn Opa

2016-10-08-1525-01Soms vraag ik me af waarom ik niet in Jemen ben geboren of in Johannesburg. Niet in New York’s Harlem of Calcutta? Waarom, waarom werd het ‘of all places’ uiteindelijk Arnhem?

Ik had ook graag een nazaat van Mandela willen zijn, een nakomeling van Alfred Nobel of Henri Matisse. Nee, in plaats daarvan werd ik de kleinzoon van een man die niet alleen pruimtabak kauwde maar ook schilder was. Huis, tuin en keukenschilder wel te verstaan. Een gewone man. Niet dat ik veel van hem afweet of hem zelfs maar enigzins kende want hij overleed toen ik pas vier jaar oud was. Het laatste is geen drama, wel voelde ik af en toe als kind het gemis van een tweede Opa.

De naam Matisse kwam gisteren voorbij omdat een afbeelding van zijn werk toevalligerwijs op de foto stond die ik maakte. Ik stuurde de foto rond, de wereld in, om te laten zien hoe mooi de sfeer en schijnsel waren van het licht en door het licht.

Voordat je het nu gaat invullen? Nee, ik ben niet nu al bezig met de Kerst en de Kerstsfeer. Dat laat ik graag aan hen over die al bijna staan te popelen. Voordat we het (willen) weten zeulen zij dozen en kisten van zolders of kelders om hun huizen en tuinen ‘over the top’ aan te kleden. Maar je hoort mij niet klagen. Zeker niet, want ieder jaar levert die uitdossing weer grappige foto’s op.

Ah, Matisse. Ik zag ooit de grote expo over zijn werk, was direct geraakt en vol bewondering. Henri leerde me onder andere dat je je nooit en te nimmer als kunstenaar moet laten stoppen. Matisse had een mislukte rugoperatie waardoor hij niet kon schilderen en begon vormen te knippen. Het leven is een feest, mits in de juiste vorm.

Verder leerde hij me, als man, een nog scherper en zuiverder oog te hebben voor ‘vrouw’. Nu had ik al ontzag, als man, voor het geslacht vrouw. Omdat ze zo zuiver kunnen zijn, zo bijzonder, zo mysterieus en zo opwindend. Maar Matisse deed daar nog een paar schepjes bovenop.

Mijn opa. Vader van mijn moeder. Je scheen wel met hem te kunnen lachen. Toch bijzonder dat ik veel meer weet van Henri Matisse dan van mijn eigen Opa.

Mooie zondag.

 

 

 

Share This:

Weekend, de krant en het smullen van schandalen

De VolkskrantWeekend. Ik ben er klaar voor. Zaterdag is een van mijn favoriete dagen van de week. Kwestie van gevoel. Niet dat ik een werkweek heb die op maandag start en exact op vrijdagmiddag vijf uur stopt? Nee, als ik wil kan ik elke dag werken. Als ik wil. Er is altijd wel iets te doen. Zie daar de voor-en nadelen van een vrij beroep.

Zaterdag is ook de dag van de krant en haar weekend bijlage(s). Smullen en een lust voor het oog voor iemand die intens kan trillen bij het zien van beelden en het lezen van het geschreven woord.

The Washington Post kwam vanmorgen, niet te missen, voorbij. Komt door de onthullingen over uitspraken van Trump die zijn uitgelekt via die krant. Ze hebben daar op de redactie een video in hun bezit waarin hairy Donald (in 2005) nogal wat vrouwonvriendelijke uitspraken doet.

“Ik kus ze gewoon. En als je een ster bent, laten ze je het doen.”. En ook “Grijp ze in hun poes, je kunt alles doen”. Tot zover weer enkele gedachtegangen van de man over versiertechnirken en tactieken.

Maar wat zegt het bericht nu eigenlijk? Misschien? Dat de man toch echt niet geschikt is voor de baan als een van de machtigste mannen van de wereld? Dat wij, lezers en kijkers, (stiekem of niet) smullen van schandalen?

Vandaag maar even wel. Gewoon even smullen en stiekem hopen op de ondergang van Trump als presidentskandidaat. Hillary zal het misschien of naar alle waarschijnlijkheid wel gaan worden. Niet alleen maar omdat ze de enige andere kandidaat is (dan is er geen andere keus) of best wel geschikt?

Wat een zooitje en bizarre verkiezingen. Maar één ding lijkt steeds duidelijker te worden. Voor het eerst een vrouw aan de top in Amerika, het zal tijd worden. Al had ik qua woord, ze zegt zoveel zinnigs, en beeld liever Michelle Obama gezien. Michelle, zuiver, ontwikkeld, intelligent, vol positieve power en zelfbewust. En zonder schandalen!

Kunnen ze daar, in die andere soms vreemde en bizarre wereld niet ruilen? De rest van de wereld lijkt er klaar voor!

Mooie zaterdag

 

Share This: