Een koffiepot, het hart en prettig bedwelmd raken

KoffiepotVanochtend maar besloten om het maar even te laten. Dus geen nieuws, want als je niet uitkijkt ligt een overkill aan dreiging, angst, hysterie op de loer. En dat is wat ik persoonlijk niet zou willen. Er is namelijk meer, véél meer dan die drie.

Een eenvoudige koffiepot met als sokkel een radiator kan al snel een eigen leven gaan leiden. Qua vorm, qua beeld. En als die koffiepot gevuld is met houten spatels en lepels die onder handbereik staan heeft het al snel een meerwaarde. En als dan het hart van een van de houten gereedschappen ook nog een mooie schaduw geeft dan ben ik als ontvanger al snel blij en tevreden. Vaak zit het hem in de kleine dingen die het leven zo groots en waardevol maken.

Binnenkort moet het er toch maar eens van komen om naar het Rijksmuseum te gaan. Afgelopen zondag was er in Kunstuur nog een mooi item over de aankoop door het museum van een beeld van Adriaen de Vries. Ik zag het beeld en was direct verkocht. Het beeld is niet alleen het aanschouwen waard, bekijken mag natuurlijk ook, maar het verhaal over de ontdekking heeft een vleugje romantiek. Als een rijk en geraffineerd parfum.

Het beeld van Adriaen de Vries stond al heel wat jaren op een binnenplaats een beetje anoniem te wezen. De binnenplaats van Schloss Sankt Martin (Oostenrijk) was sinds ca. 1700 gastheer. Per toeval kwamen mensen van veilinghuis Christie’s erachter wie de maker was. Onbekend maakt onbemind? Ik zou eerder zeggen: Eenmaal opgemerkt is er geen weg meer terug. En gezien is gezien.

Nu staat het dus in het museum en zijn ze daar superblij en trots met deze unieke aankoop, want beelden van deze Nederlandse beeldhouwer zijn zeldzaam en dus zelden te vergaren. Een mooie reden om naar Amsterdam te gaan.

Beeldhouwer Auke de Vries kwam in het item ook nog aan het woord. Het was zo mooi dat hij zei dat Adriaen nu in het Rijksmuseum woont en dat het beeld onmiddellijk in de ruimte komt. En dat er spanning in het beeld zit en iets melancholieks. Allemaal mooie om- of beschrijvingen die prikkelen.

De gelezen woorden van Arnon Grunberg in de Volkskrant van gisteren zingen bij mij nog wel wat na merk ik. Het ging over paniek en hysterie als vijanden van de vrijheid en stoïcisme en nuchterheid als vrienden.

Eerst maar eens binnenkort naar het Rijks om te proeven, te beleven en met eigen ogen te aanschouwen. Ik ben alvast geprikkeld en op het moment van de ontmoeting qua gevoel vast niet nuchter maar eerder in een klap bedwelmd door de schoonheid van het beeld en de beweging.

Fijne dag.

Share This:

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *