Matisse, het proces en de weg

Matisse_schaduw_vormNa de kriebels en het reizen begon het laven afgelopen vrijdag. Kriebels, reizen, laven? als je niet weet waar ik het over heb dan is het misschien handig de tekst van afgelopen donderdag (terug) te lezen?

Laven. Misschien kan ik het beter vergapen noemen. Of kijken met een versnelde hartslag van opwinding, beleven met een sterke nadruk op het woord leven of bijna constant onder de indruk zijn van al het indrukwekkende moois? In ieder geval was het bezoek aan Amsterdam en de tentoonstelling over het werk van Henri Matisse zéér zeker de moeite waard en ben ik in mijn persoonlijke ontwikkeling weer een stukje vooruit gegaan.

Wat er uiteindelijk te zien was, en nu ben ik met grote stappen door de tentoonstelling gewandeld, in de twee grootste zalen was het eindstadium van een rijk kunstenaarsleven. Wat we zagen was het ontdekken en het verder uitwerken van een nieuwe kunstvorm en de weg ernaar toe.

Het ontstaan en het proces ernaar toe maakte op mij persoonlijk diepe indruk. Het raakte me, het boeide en fascineerde. Het “Meedoen is belangrijker dan het winnen” uit de sportwereld kwam als een heldere boodschap terwijl ik van binnen nog natrilde en mijmerde over wat ik had beleefd. Misschien is mogen beleven wel een betere uitdrukking, want ik zie en voel de ervaring als een geschenk.

Het ontdekken van iets anders, iets fris, dat wat nog niemand ooit heeft gedaan, lijkt mij een boeiend maar ook een lastig proces. Ontstaan als gegeven kun je niet sturen. Nu moet er iets ontstaan gaat niet lukken. Dwingen lijkt mij geen optie, dat werpt uiteindelijk geen vruchten af en het woord moeten is als een valkuil op het pad naar een eindresultaat.

Maar wat dan? Loslaten? Al het ontdekte en tot nu toe gewaardeerde voorgaande loslaten? Lijkt het proces een beetje op het schillen van een ui? Tenslotte zijn de schillen dat wat de glimmende en glinsterende kern veilig afsluit voor de buitenwereld.

Ik merk dat ik al schrijvend afdwaal, maar laat dat maar even gebeuren. Maar ik moet er wel iets mee, met dat waanzinnig mooie proces van ontdekken en uitwerken. Maar even een stapje terug, dit is tenslotte een nabeschouwing van een bezoek aan de Cut-Out wereld van Henri Matisse. De blog van vandaag is een nabeschouwing van een bezoek aan een Oase die Amsterdam heet en het wandelen langs de enorme rij schilderijen van Henri en andere grootheden.

Ik tril zoals gezegd nog een beetje na van alle opgelopen positieve emoties en de met mijn ogen vastgelegde beelden. Eén van de eerste overweldigende indrukken was trouwens niet naar aanleiding van een schilderij van Matisse maar vanwege een werk van Breitner.

Ik zag het schilderij vanuit een ooghoek hangen en werd er direct blij van. De slingerende rij van bezoekers voor en achter ging qua snelheid wat langzaam. Mijn gedachten dwaalden voor een moment af naar een rij wachtenden voor een attractie in een pretpark. Maar na een paar geduldminuten was het zover.

George Hendrik Breitner’s “De rode kimono” raakte me en was een cadeau. Ik had het schilderij nog nooit in het echt gezien, wel op reproducties of in een boek, maar uiteraard was het in werkelijkheid indrukwekkend. Nooit eerder zag ik zo’n kleur rood en die stofuitdrukking van een kimono. En Geertje Kwak, Breitner’s model en in haar andere leven verkoopster, lag daar ontspannen, bijna afwezig en leek in stilte te kijken naar een vastgehouden bloem. Ik hoorde haar bijna ademhalen.

Ze keek me niet aan en dat was goed. Zachtjes en bijna op mijn tenen liep ik weer verder. Ik wilde haar niet storen maar zei wel even fluisterend “Dag…”.

Fijne zondag.

 

 

Share This:

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *